Tot op de dag van vandaag wordt de Heilige Rosalia vooral gevierd in Palermo maar ook in andere Siciliaanse steden en niet alleen op de dag van haar dood. die plaatsvond op 4 september 1170 in de grot van Monte Pellegrino, waar de heilige in eenzaamheid leefde als kluizenaar.

Santa Rosalia, beschermheilige van Palermo, wordt gevierd op 4 september.

De bevolking van Palermo viert de heilige Rosalia, liefkozend Santuzza genoemd, met een speciaal feest: u fistinu (het feest), dat plaatsvindt elk jaar van 11 tot 15 juli en dan het einde van de pestepidemie van 1625 viert dankzij het werk van de heilige.

Wie was de, op Sicilië zo geliefde, Santa Rosalia?

Rosalia was een jonge vrouw die leefde op Sicilië in de twaalfde eeuw. Sicilië werd toen gedomineerd door de Altavillas, een van de belangrijkste families van Normandische afkomst.

Zij werd geboren in 1130 en stierf jong, in 1166. Haar geboorte en korte bestaan hebben een legendarisch tintje.

Rosalia de Sinibaldi werd geboren in een van de belangrijkste families van haar tijd. Haar vader was graaf Sinibaldi, heer van Quisquina, een afstammeling van Karel de Grote. Haar moeder, Maria Guiscardi, was verbonden aan het Normandische hof van Roger II.

Rosalia bracht haar kinder- en tienertijd door aan dit hof en werd een van de bruidsmeisjes van koningin Sibilla.

Volgens de legende verscheen er voor de geboorte van Rosalia een mysterieuze figuur aan de eerste vrouw van Roger II van Altavilla. Dit mysterieuze figuur informeerde hen  over de geboorte van het kleine meisje en beschreef haar als “een roos zonder doornen”.

Vandaar de naam Rosalia, een combinatie van de Latijnse termen rosa e lilium, “roos” en “lelie”.

Rosalia verloofde zich met Boudewijn,een van de trouwste ridders van Roger. Op de  vooravond van het huwelijk zag Rosalia plotseling het gezicht van Jezus, in de spiegel waarin ze zichzelf bekeek. Ze knipte haar vlechten af en nadat ze haar familie op de hoogte had gebracht, verliet ze het paleis en ging naar het klooster van de Allerheiligste Verlosser in Palermo. Haar ouders en Baldwin bleven Rosalia maar bezoeken, omdat zij  zich niet konden neerleggen bij het idee haar te hebben verloren. Om deze bezoeken te ontvluchten, verhuisde Rosalia naar een grot in Santo Stefano Quisquina. In deze grot leefde ze twaalf jaar als kluizenaar.

In een andere grot, die van Monte Pellegrino, in Palermo, waar het meisje haar toevlucht had gezocht op uitnodiging van koningin Margaretha van Navarra, gleed de heilige Rosalia zachtjes uit haar slaap naar de dood.

Maar wat is de legende?

In 1624 werd Palermo geteisterd door een vreselijke epidemie, de Zwarte Dood. Giannettino Doria, bisschop van Palermo, probeerde op alle mogelijke manieren hulp en troost te brengen aan de mensen op Sicilië. Helaas leek de bisschop machteloos tegenover deze ramp. Totdat de heilige Rosalia verscheen in de grot van Monte Pellegrino.

De eerste die haar zag was Girolama La Gattuta, een borduurster uit Ciminna, een gemeente in het grootstedelijk gebied van Palermo. Girolama was ziek en had een kwaadaardige koorts. Op een dag zag de zieke vrouw een in het wit geklede non. Ze raakte haar aan en herstelde wonderbaarlijk. Die non was de heilige Rosalia. Ze vroeg de vrouw om naar de berg Pellegrino te gaan, waar inmiddels een stenen altaar aan haar was gewijd. Maar Girolama deed dit niet en werd opnieuw ziek. Uiteindelijk, op de dag van Pinksteren, ging ze met haar man, Benedetto Lo Gattuto, en twee vrienden naar de grot toe. Daar dronk ze van het heldere water dat uit de rotswanden van de grot gutste en werd op wonderbaarlijke wijze genezen. Girolama zag de heilige opnieuw, die haar de locatie van haar stoffelijke resten onthulde.

Bisschop Giannettino Doria werd ingelicht en de overblijfselen van de Heilige Rosalia, werden teruggevonden onder een grote plaat van marmer en calcareniet. De botten waren erg wit, zaten in calcareniet en verspreidden een intense bloemengeur. Ze werden naar het Aartsbisschoppelijk Paleis gebracht voor onderzoek.

Het jaar daarop, in februari 1625, verscheen de Heilige Rosalia opnieuw op de Pellegrino berg aan Vincenzo Bonello. Vincenzo stond op het punt zelfmoord te plegen, nadat hij zijn jonge vrouw had zien sterven aan de pest. De Heilige Rosalia stopte hem van het beroven van zijn eigen leven. Zij vertelde hem dat de pest zou eindigen als haar lichaam in een plechtige processie door de stad Palermo werd gedragen, terwijl “Te Deum Laudamus” werd gezongen. Vincenzo vertelde zijn biechtvader over deze verschijning, werd ziek door de pest en stierf.

Op 9 juni 1625 vond de door de Heilige Rosalia gevraagde processie plaats. Geleid door de aartsbisschop van Palermo, Giannettino Doria, en gevolgd door alle geestelijken en politieke figuren van de stad. De relikwieën van de Heilige Rosalia werden naar buiten geleid op de tonen van het “Te Deum Laudamus”.

De epidemie stopte en de mensen begonnen te herstellen. De Heilige Rosalie kan daarom met recht worden beschouwd als een van de Heiligen die wordt aangeroepen bij epidemieën en ziekten.

Juist om de doortocht van de relikwieën van de Heilige Rosalia door Palermo en het daaropvolgende einde van de pest te herdenken, wordt elk jaar van 11 tot 15 juli het zogenaamde feest van de Heilige Rosalia gevierd.

Aanvankelijk was dit een grote processie met verschillende praalwagens van de verschillende broederschappen van de burgers. Tot op de dag van vandaag leeft de traditie van de broederschappen voort tijdens het feest. Tweeënzestig leden van de Pia Congregazione di Maria SS. Annunziata, van de categorie bouwvakkers – later vervangen door de metselaars – vervoerden een grote zilveren urn met de heilige relikwieën van Sint Rosalia, gemaakt in 1631 door goudsmeden uit Palermo met 412 kilo puur zilver.

In 1686 werden de kleinere triomfwagens vervangen door één grote triomfwagen. Het werd meerdere keren verbouwd en verrijkt met schilderachtige details door veel beroemde architecten uit Palermo. In 1701 gaf Paolo Amato het de vorm van een schip, die het vandaag de dag nog steeds heeft. In 1924 werd een vaste praalwagen met een 25 meter hoge centrale toren gebouwd om de 300e verjaardag van de ontdekking van de overblijfselen van de Santuzza te vieren. Bijna elk jaar wordt er een nieuwe praalwagen gebouwd. Op de praalwagen staat het beeld van de heilige versierd met rozen, dat ook elk jaar wordt vernieuwd. Een historische processie in 17e-eeuwse klederdracht begeleidt de stoet.

Op de avond van 14 juli vertrekt de grote processie vanaf de kathedraal en loopt langs de oudste straat van Palermo (nu Via Vittorio Emanuele), tot aan de zee. De route, die ook door Porta Felice loopt, is bedoeld om de overgang van de dood (de pest) naar het leven (de zee, verlicht door vuurwerk) te symboliseren.

Muziek, zang en suggestieve choreografie begeleiden de triomfantelijke praalwagen. De burgemeester legt een bloemenkrans aan de voeten van het standbeeld van Santa Rosalia op het achthoekige Piazza Quattro Canti, op de kruising van de twee belangrijkste wegen van Palermo: de Via Maqueda en de Cassaro. De processie gaat dan verder naar de jachthaven voor het grote vuurwerk.

Tijdens dit feest worden ook een aantal traditionele gerechten uit Palermo gegeten zoals: pasta met sardines (pasta chî sardi), babbaluci (gekookte slakken met knoflook en peterselie), sfincione (‘u sfinciuni), gekookte octopus (‘u purpu), calia e simenza (‘u scacciu), boulli maïs op de kolf (pullanca) en watermeloen (‘u muluni).

Nu nog steeds kan je Santa Rosalia overal tegenkomen  als je door Palermo loopt. Op veel muurschilderingen komt Rosalia je tegemoet. En de praalwagen staan ook na het feest bij de kathedraal.

Wil je nog dichter bij Santa Rosalia komen bezoek dan de Monte Pellegrino. Dit is een prachtige berg die hoog boven de stad Palermo uitsteekt aan de noordkust van Sicilië. Het is een van de meest iconische plekken van de stad en biedt een panoramisch uitzicht over de Middellandse Zee en de omliggende heuvels.

De berg is ook bekend vanwege zijn religieuze betekenis. Volgens de legende leefde hier in de 17e eeuw de heilige Rosalia. Ze zou zich hier hebben teruggetrokken om te bidden en te vasten, en uiteindelijk stierf ze op de berg in 1170. Haar lichaam werd later ontdekt en geëerd door de lokale bevolking, en er werd een heiligdom ter ere van haar gebouwd.

Het heiligdom, dat haar relieken herbergt, is sindsdien een belangrijk pelgrimsoord geworden. Elk jaar op 4 september trekken talloze gelovigen de berg op tijdens de Festa di Santa Rosalia om haar te eren. Geniet mee met het feest zoals het in 2026 gevierd is. Met toneel, muziek, projecties, processie en vuurwerk.

Het bericht Santa Rosalia, beschermheilige van Palermo verscheen eerst op Il Mandorlo.

Als je ooit op Sicilië bent geweest is het vast opgevallen dat de platte pet daar is ingeburgerd. Zowel als zonbescherming op het platteland en als mode-item in de steden. Als souvenir gaat het hoofddeksel ook vaak mee in de koffer als aandenken aan een mooie vakantie op Sicilië.

Aangezien ik geen weelderige bos krullen meer heb, gebruik ik ze heel vaak. De zomerse variant vaak op de markten en op vakantie als bescherming tegen de zon. En natuurlijk in de winter, een wollen variant die mijn hoofd lekker warm houdt. Maar wat is de oorsprong eigenlijk van deze Siciliaanse- en mijn geliefde coppola? Je leest er alles over in onderstaande blog.

Terug naar de oorsprong

De platte pet, ook wel bekend als flat cap, ontstond oorspronkelijk in Engeland en Ierland en gaat terug tot de 14^de eeuw.

In de 16e en 17e eeuw werd het dragen van wollen hoeden in Engeland zelfs verplicht voor mannen die niet van adel waren. Dit werd gedaan om zo wolindustrie te stimuleren.

In de 19e en 20e eeuw werd de platte pet in Engeland en Ierland vooral gedragen door arbeiders, landbouwers en de lagere klasse.

Ook door de hogere klasse werd de flat cap gedragen, bijvoorbeeld tijdens jachtactiviteiten op hun landgoederen. De pet evolueerde in diverse stijlen, waaronder de klassieke flat cap en de 8-piece newsboy cap. De laatste herken je misschien wel van de nu zo populaire Netflix serie over “the Peaky Blinders”

Hoe kwam deze coppola, zoals genoemd op Sicilië, daar terecht?

Volgens verschillende verhalen, ontstaat de traditie van het dragen van petten op Sicilië rond het einde van de 19e eeuw en de eerste helft van de 20e eeuw. Dat is de periode dat een aantal Engelse families zich vestigden op Sicilië. Zij waren op zoek naar goede investeringen, bijvoorbeeld door te handelen in Marsala. De Engelsen droegen hun eigen kostuums inclusief de platte pet. Dit werd door de Sicilianen overgenomen. Hiervoor droegen de Sicilianen vaak doeken als hoofdbekleding tegen de zon.

De oorsprong van de naam coppola is waarschijnlijk een Siciliaanse aanpassing (còppula) van het Latijnse woord caput. In de loop van de tijd werd het woord coppola ook door de rest van Italië overgenomen.

De coppola op Sicilië

Het gebruik van wol, katoen en later linnen zorgde ervoor dat de pet zich aanpaste aan het warme klimaat van Sicilië

In Sicilië werd de platte pet een praktisch en stijlvol accessoire.  Wist je dat je aan de kleuren van de coppola toen kon zien wat men deed voor beroep?  Vaak werd de coppola gedragen door boeren (zwart) , vissers (blauw) en mannen in de steden (wit).

Net als andere klassieke Europese modesymbolen, werd ook de Siciliaanse coppola  niet alleen functioneel maar ook een teken van status of lokale traditie. Door het gebruik van de meerdere en/of beschikbare materialen kon het ook aangepast worden op de verschillende soorten klimaat.  

Kortom, de introductie van de platte pet in Sicilië is het resultaat van culturele uitwisseling en migratie vanuit Noordwest-Europa. Waarbij een typisch Brits hoofddeksel werd geïntegreerd als bescherming tegen de zon en in de lokale Siciliaanse kledingstijl

De coppola, van een Engelse- naar een échte Siciliaanse traditie. Die zolang de zon schijnt daar zeker niet zal verdwijnen.

Het bericht De Siciliaanse coppola verscheen eerst op Il Mandorlo.

Op veel plaatsen op Sicilië wordt flink carnaval gevierd. In Sciacca vieren ze het grootste carnaval van Sicilië. Een prachtig en kleurrijk feest waar elk jaar ruim 200.000 mensen op af komen.

In Acireale, een kuststad in het noordoosten van de stad Catania aan de voet van de Etna, wordt het oudste carnaval van Sicilië gevierd en één van de mooiste van heel Italië. Ik vertel je meer over het carnaval van Acireale in onderstaande blog.

Geschiedenis

Carnaval in Acireale staat bekend als één van de mooiste en meest authentieke carnaval vieringen van Sicilië. Tijdens de carnavalsperiode paraderen praalwagens, gemaskerde carnavalsgroepen en veel bands door het centrum van de stad.

Tijdens deze periode vindt je door de hele stad ook van aller feestelijke activiteiten. Van concerten tot tentoonstellingen, er is genoeg te doen en te beleven. Je kunt ook een bezoek aan het carnavalsmuseum van Acireale, deze is overigens het hele jaar geopend.

Het oudste document, wat betrekking heeft tot het carnaval van Acireale. dateert uit 1594. Het is een betaalverzoek van de kapucijnen voor de “carnilivari-feesten”.

Rond 1600 was het in Acireale de gewoonte om tijdens carnaval sinaasappels en citroenen te gooien. Ondanks dat de menigte daar enthousiast aan deelnam, vaardigde het Hof in 1612 een officieel verbod hierop uit.  

Langzaam begon het carnaval zich te ontwikkelen. Het begon zich te richten op satire, grappen en het maken en dragen van maskers. Met het dragen van maskers, die in 1667 verschenen, werden vaak de edelen en geestelijken bespot.

De aardbeving van 1693

Vanaf 1693, na de verschrikkelijke aardbeving die Oost-Sicilië verwoestte, werden de carnavalsvieringen veertig jaar opgeschort.

Na het einde van de veertig jaar stilte rondom carnaval, verschenen ook andere kenmerkende maskers.  Het Manti-masker, dat versierd was met veel franjes, werd gedragen door figuren gekleed in lange zwarte mantels. Zo verborgen zij hun identiteit. Het dragen van deze maskers verspreidde zich over heel Sicilië.  Dit is nu al meer dan een eeuw geleden verboden, aangezien het Manti-masker door criminelen werd gedragen tijdens het plegen van misdaden gedurende de carnavalsperiode.

Het vormen van het kenmerkende carnaval van Acireale

In de negentiende eeuw krijgt het carnaval van Acireale zijn kenmerkende identiteit, die het tot op de dag van vandaag uniek maakt. De edelen begonnen ook deel te nemen aan de parades met hun versierde koetsen, landaus, waarbij zij gekleurde gesuikerde amandelen het publiek in gooiden, oftewel de confetti! Zo worden de gekleurde gesuikerde amandelen nog steeds genoemd in Italië. Alleen wordt hier tegenwoordig niet meer mee gegooid, maar vooral cadeau gedaan bij huwelijken, doopceremonies en andere feestelijkheden. De amandelen hebben plaatsgemaakt voor gekleurd papier, wat wij nog steeds confetti noemen maar in Italië coriandoli wordt genoemd. Van de coriandoli, wordt tijdens het carnaval op Sicilië, ruim gebruik gemaakt.                                                                    

In 1880 begonnen de ambachtslieden van Acireale de eerste praalwagens te maken van papier-maché. Deze wagens werden door ossen getrokken. Tot op heden heeft Acireale de traditie van het maken van praalwagens voortgezet. Er wordt zelfs gebruik gemaakt van meerdere bouwplaatsen, waar enthousiaste bouwers de wagens steeds beter en mooier afwerken.

Het carnaval van Acireale komt terug na WOII

Na de Tweede Wereldoorlog keert het carnaval in 1948 weer terug in Acireale. Georganiseerd door de Azienda di Cura, verpleegpost, die het feest terug in de straten van Acireale brengt.

Het programma bestaat onder andere uit een wedstrijd met universiteitsstudenten, die op 13 ezels door de stad racen. Ook verschijnen dan de carnavalsparades met prachtige praalwagens weer én zijn er ook voor het eerst bloemenpraalwagens te zien. Die laatst genoemde vielen zo in de smaak bij de toeschouwers, dat je die tot op de dag van vandaag kunt bewonderen tijdens de parades.

Vanaf de jaren 70 wordt “het mooiste carnaval van Sicilië”  steeds imposanter, verfijnder, grootser, kleurrijker en is altijd tot in de puntjes verzorgt.

Het bouwen van de praalwagens

De echte hoofdrolspelers van het carnaval zijn de groteske en kleurrijke praalwagens. Het resultaat van het ongelooflijk harde werk van de papier-maché meesters, die zich elk jaar inzetten voor het creëren van deze kunstwerken. De vaardigheden van deze meesters worden wereldwijd erkend. De bouwplaatsen bevinden zich in de Citadel van carnaval, ten noorden van Acireale.

Naast praalwagens van papier-maché kun je tijdens de parades in Acireale ook genieten van de mooiste bloemenpraalwagens. Bewegende sculpturen gemaakt van honderdduizenden bloemen en prachtige verlichting, maken dat je als toeschouwer ademloos staat te kijken.

Het carnaval van Acireale is een verhaal dat zich in de loop der tijd vernieuwd. Een viering van kunst, satire en creativiteit die deze barokke stad transformeert tot een openluchtpodium.

Sinds 2005 is het carnaval veel partnerschappen aangegaan met andere carnavals verenigingen uit heel Italië. Hierdoor is de uitstraling steeds internationaler geworden.

Wil je na het lezen van deze blog de carnavalsparades in Acireale bijwonen? Dat kan, het is dan wel noodzakelijk om een dagkaartje te kopen. Hiermee kan je volledig genieten van de show die het carnaval aanbiedt.

Natuurlijk kan je ook meegenieten, thuis vanuit de zetel. Veel plezier tijdens de parade in onderstaande video!

Het bericht Het oudste én mooiste Carnaval op Sicilië! verscheen eerst op Il Mandorlo.

“Solidarieta che nutre – solidariteit die voedt”

De prachtige stad Modica, in het zuiden van Sicilië, staat niet alleen bekend om zijn weelderige barok, de bijzondere Modica chocolade maar vooral ook om de beste banketbakkers. Aan Corso Umberto I, 46, die dwars door het historisch centrum van Modica loopt, vind je een wel hele speciale pasticceria artiginale, ambachtelijke banketbakkerij. Niet alleen door de heerlijkste dolci die daar ter plekke worden gemaakt en waar je gelijk van kunt genieten aan een van de tafeltjes van deze Siciliaanse banketbakkerij. Maar vooral ook door de vrouwen die er werken, die heftige verhalen met zich meedragen.

Verhalen met veel pijn maar uiteindelijk vooral met veel waardigheid, kunde, passie én trots en dat is dan ook helemaal terecht! In deze blog vertel ik je graag over Casa Don Puglisi, een veilige plek waar vrouwen en kinderen wonen en welkom worden geheten en zo een nieuwe start in het leven kunnen maken. En vooral over La Bottega, hun uitmuntende banketbakkerij!

Wie is Don Puglisi, de naamhouder?

De naamgever van dit huis. Guiseppe “Pino” Puglisi was een katholieke priester geboren 15 september 1937. In zijn parochie, het op dat moment door de maffia zeer gewelddadige wijk Brancaccio in Palermo, wilde Don Pino kinderen en jongeren weghalen van de macht van de maffia, zodat ze met opgeheven hoofd opgroeiden. Hij stichtte daarvoor een kinderopvanghuis. Op zijn 56e verjaardag, op 15 september 1993, werd Don Puglisi voor zijn parochiekerk neergeschoten en overleed ter plekke.

Casa Don Puglisi Modica chocoladerepen IGP: Authentiek, sociaal en duurzaam

Bottega Laboratoria, in het centrum van Modica, is één van de projecten van Casa Don Puglisi. Een plek waar vakmanschap en sociale betrokkenheid samenkomen. Hier wordt het beste en lekkerste Siciliaanse gebak gemaakt en natuurlijk ook, de op traditionele manier gemaakte, Modica chocoladerepen. Dit alles met de hand en alleen van pure ingrediënten. Alle ingrediënten zijn afkomstig uit eerlijke handel en respecteren de rechten van werknemers in het zuiden van de wereld. Het water loopt je in de mond als je deze banketbakkerij binnenstapt. In deze bakkerij wordt de moeders van Casa Don Puglisi, de kunst van het bereiden van het gebak en het maken van de Modica Chocolade geleerd. Door dit vak te leren, krijgen zij een kans op een nieuwe start en kunnen zo hun leven weer opbouwen. Dit door de integratie en emancipatie van de moeders.

Het eindproduct is een rauwe chocoladereep met een onmiskenbare smaak, waarin traditie en vakmanschap samenkomen. “Onze Modica chocolade is niet zomaar een product, we willen dat het een symbool is van solidariteit en gemeenschap.”

Duurzame en eerlijke ingrediënten

Casa Don Puglisi kiest bewust voor een cacaomassa die niet alleen de smaak van hun IGP-chocolade bepaalt, maar ook bruggen slaat tussen verschillende werelden. Door steun te bieden aan het project ‘Three Mountains Cocoa’ in Ghana, wordt een netwerk van cacaocoöperaties ondersteund, dat inzet op respectvolle arbeidsomstandigheden en milieubescherming. Binnen dit netwerk is er veel aandacht voor de positie van vrouwen en het onderwijs van kinderen, waardoor de impact verder reikt dan het eindproduct.

Ook worden er de lekkerste traditionele Siciliaanse Koekjes en Modicaanse foccacia gebakken, die zeker een bezoek aan La Bottega waard zijn. En last but niet least de overheerlijke panettones. De panettones zijn uiteraard ook met de hand gemaakt van natuurlijk zuurdesem, dat zorgt voor een luchtige en zachte structuur van de panettone. Een panettone om bij te watertanden en gemaakt van alleen maar pure en natuurlijke ingrediënten. Natuurlijk met de Modica chocolade, maak ook met Siciliaanse pistachenoten, amandelen, citrusvruchten etc. Ze zijn met de hand verpakt in een mooie geschenkverpakking.

Zoals Don Puglisi zelf vaak zei: “Als ieder van ons iets doet, kunnen we veel bereiken.”

Door te kiezen voor de producten van Casa Don Puglisi, draag je bij aan het ondersteunen van het Huis van Don Puglisi. Zo komen eerlijkheid, solidariteit, zorg voor de kwetsbaren, rechtvaardigheid, waardigheid én aandacht voor het milieu samen in de Siciliaanse delicatessen van La Bottega Casa Don Puglisi.

Bewust en kritisch consumeren

Binnen La Bottega krijgen bezoekers niet alleen de kans om te genieten van alle ambachtelijke Siciliaanse delicatessen. Maar wordt je ook uitgenodigd bewust om te gaan met hun consumptiegedrag en stil te staan bij het verhaal achter elk product. Door aandacht te besteden aan herkomst, productieproces en sociale betrokkenheid, worden consumenten gestimuleerd om keuzes te maken die verder gaan dan smaak alleen. Zo draagt La Bottega bij aan een cultuur waarin transparantie en respect voor mens en traditie centraal staan.

De handel van de civiele economie staat centraal bij Casa Don Puglisi en richt zich vooral op het algemeen welzijn, gemeenschapsgroei, eerlijke handel en het beschermen van de rechten van werknemers via eerlijke prijzen voor grondstoffen.

De Rol van “Mamma Lina”

Mevrouw Lina Lemmolo, door de moeders liefkozend “Mamma Lina” genoemd vanwege haar vermogen om de kunst van het maken van chocolade en banket te combineren met warmte en geborgenheid, startte de opleiding voor banketbakkers voor de moeders van Casa Don Puglisi. Trots op de heerlijke delicatessen riep ze graag: “Onze bakkerij is een plek waar het einde goed is en het product nog beter.”

Tot op de dag van vandaag worden de producten in La Bottega in Modica gemaakt door traditie te combineren met innovaties, mede met de hulp van een voedingstechnoloog die tevens een dierbare vriend is van La Bottega.

Casa Don Puglisi

Het Don Puglisi-huis, beheerd door de Don Puglisi ETS Association, is een gemeenschap waar vrouwen en kinderen, die komen uit situaties met sociale, familiare en psychologische problemen, al meer dan 30 jaar welkom zijn. In Casa Don Puglisi krijgen zij sociaal-educatieve ondersteuning. Zo kunnen zij een nieuw leven opbouwen. Een met eigenwaarde en trots, op deze manier kunnen zij weer integreren in de samenleving. Mede door het werk in de bakkerij La Bottega.

Het Dagelijks Leven in Casa Don Puglisi

In Casa Don Puglisi staat het samen leven centraal. In het huis werken bewoners aan uiteenlopende taken: ze studeren, bereiden samen maaltijden, maken schoon en nemen deel aan gemeenschappelijke momenten. Binnen deze veilige omgeving leren zij verantwoordelijkheden te dragen. Ook ontwikkelen de moeders en kinderen, zo een sterk gevoel van erbij horen en eigenwaarde.

Naast het dagelijkse leven in het huis, spelen ook de geïndividualiseerde trajecten een belangrijke rol. Deze worden zorgvuldig begeleid door een professioneel team dat oog heeft voor de specifieke behoeften van iedere bewoner. Vrijwilligers en ondersteunende gezinnen leveren hieraan een waardevolle bijdrage.

Benieuwd naar alle heerlijke delicatessen van de banketbakkers van Casa Don Puglisi, La Bottega? Dat snappen we, daarom vind je bij ons in de webshop zowel de heerlijk luchtige ambachtelijk gemaakte panettones, als de traditionele Modica chocoladerepen, gekonfijte sinaasappelschillen, zowel met als zonder chocolade én Modica IGP chocoladecrème. Allemaal op ambachtelijke manier gemaakt, naar traditioneel recept en hand verpakt Een mooi cadeau om te geven maar ook om jezelf mee te verwennen natuurlijk!

Het bericht Casa Don Puglisi, La Bottega verscheen eerst op Il Mandorlo.

Met een glimlach tegen de maffia!

Tijdens ons laatste verblijf in Palermo bezochten we natuurlijk ook de prachtige Kathedraal. Daar bevindt zich ook de laatste rustplaats van Padre Pino Puglisi. Zijn foto kom je vaak tegen, ook in de vele andere kerken die Sicilië rijk is. Maar wie was deze glimlachende en vriendelijk uitziende priester eigenlijk? Je leest het in onderstaande blog.

Wie was Don Giuseppe “Pino” Puglisi?

Giuseppe Pino Puglisi werd geboren op 15 september 1937 in Palermo. Zijn moeder Giuseppa was naaister en zijn vader Carmelo werkte als schoenmaker. Hij groeide op in de volkswijk Brancaccio. Op 16 jarige leeftijd ging hij al naar het seminarie, waar hij in 1960 tot priester werd gewijd. Snel daarna – een jaar later – werd hij al benoemd tot assistent pastoor van de parochie Santissimo Salvatore. Dit ligt in Settecannoli, een district in het oostelijk deel Van Palermo. In 1962 werd hij rector van de kerk van San Giovanni dei Leprorosi in hetzelfde district.

In de daarop volgende jaren verdeelde hij zijn tijd tussen het weeshuis Roosevelt en de parochie van Valdesi. Hier begon Giuseppe met lesgeven en ontwikkelde hij zijn educatieve activiteiten die vooral op jongeren waren gericht.

Het jaar 1970 werd een belangrijk jaar voor Giuseppe Puglisi. Hij werd namelijk benoemd tot pastoor van Godrano. Een stad in de provincie die op dat moment werd getroffen door een vete tussen twee maffiabendes. Met zijn evangelisatiewerk wist hij uiteindelijk de twee partijen te verzoenen. Tot de zomer van 1978 bleef hij pastoor in Godrano.

Het volgende decennium keert Giuseppe terug naar Palermo waar hij verschillende functies bekleedde. Zo werd hij o.a. pro-rector van het kleinseminarie, directeur van het diocesane roepingscentrum en lid van de nationale raad. Ondanks zijn drukke agenda bleef hij wiskunde en religie doceren. Dit deed hij op verschillende instituten zowel in de stad Palermo als in de provincie.

In 1990 keert Giuseppe weer terug naar zijn geboorte district Brancaccio. Dit, omdat hij door de aartsbisschop Salvatore Pappelardo benoemd werd  tot pastoor van de kerk van San Geatano. Het district van Brancaccio werd op dat moment gecontroleerd door de gebroeders Graviano. Deze maffiabazen hadden banden met de familie van godfather Leoluca Bagarella.

Hulp voor de jongeren

Eenmaal terug in Brancaccio begon Don Pino Puglisi tegen de maffia te vechten! Hij probeerde niet zozeer de maffiosi op het rechte pad te krijgen. Maar hen juist te betrekken bij verschillende activiteiten. Hij zette zich in om veel jonge mensen van de straat te halen, die zonder zijn hulp waarschijnlijk de kant van de maffia opgezogen zouden worden.

De pastoor was zich zeer zeker bewust van het gevaar dat hij hierdoor liep. Ondanks dat richtte hij zich, tijdens zijn wekelijkse preek, regelmatig expliciet tegen de maffia. Dit deed hij ook tijdens begrafenissen die buiten op het kerkhof plaatsvonden. Hiermee haalde hij zich de woede van de gebroeders Graviano op zijn hals. Die, nadat zij Don Puglisi meerdere keren met de dood bedreigd hadden, het bevel gaven om hem te doden.

Moord op de priester

Op zijn verjaardag, 15 september 1993, reed Don Pino Puglisi ’s avonds in zijn Fiat Uno naar huis. Daar aangekomen, werd hij vermoord voor zijn huis op Piazza Anita Garibaldi 5 door een enkel geweerschot in zijn achterhoofd. Don Pino Puglisi werd slechts 56 jaar.

Later zou een van de daders verklaren dat, toen zij de priester benaderden vlak voor zij hem doodschoten, zijn laatste woorden tegen hen waren “Ik heb op jullie gewacht”

Laatste rustplaats

In eerste instantie werd Don Puglisi begraven op de begraafplaats van Sant’Orsala in de kapel van Sant’Euno. Later, in april 2013, werd zijn lichaam verplaatst naar de kathedraal van Palermo.

Wie zijn de daders?

In 1997 word Salvatore Grigoli gearresteerd in Palermo. Hij bekende in totaal 46 moorden en gaf toe de “priester van de straat” te hebben gedood. Tot dezelfde gewapende groep behoren ook: Gaspare Spatuzza, Nino Mangano, Cosima Lo Nigro en Luigi Giacalone. Zij werden allemaal veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Net zoals de aanstichters, de gebroeders Graviano. Zij werden drie jaar eerder gearresteerd.

Zalig verklaring

Op 25 mei 2013  werd Don Puglisi zalig verklaard door Paus Franciscus. De plechtigheden vonden plaats op Sicilië. Hierbij waren duizenden gelovigen aanwezig. Deze zaligverklaring werd als een sterk signaal gezien, waarin de Rooms-Katholieke Kerk de strijd tegen de maffia steunt.

Vandaag de dag

Tot op de dag van vandaag wordt Don Puglisi geëerd en wordt zijn goede werk voortgezet. Er zijn ontzettend veel plekken die naar hem zijn vernoemd. Van pleinen en straten, tot aan sociale centra, prachtige murales, opvangcentra, scholen, sportlocaties en ga zo maar door. Dit beperkt zich overigens niet alleen tot aan Palermo, maar geldt ook voor de rest van Sicilië. Sterker nog, op meerdere plekken over de wereld zijn er verschillende initiatieven die de naam van Puglisi dragen en hem zo blijven eren.

“Het is belangrijk om over de maffia te praten, vooral op scholen, om te vechten tegen de maffiamentaliteit, die in elke ideologie aanwezig is en die bereid is de menselijke waardigheid voor geld te verkopen.

We mogen het echter niet laten bij de marsen, de aanklachten, de protesten. Al deze initiatieven hebben waarde, maar als we op dit niveau stoppen, blijft het bij woorden. En woorden moeten worden bevestigd door daden.”

Don Pino Piglisi

Het huis van Don Pino Piglisi is nu als museum te bezoeken. Het bevindt zich in Palermo op de piazzetta Beato Padre Pino Puglisi 5. Klik voor meer informatie over Casa Museo del Beato Giuseppe Puglisi op onderstaande link. Op deze website vindt je veel informatie en foto´s, ook is het mogelijk een virtuele tour door het museum te volgen. Daar moet je jezelf wel even voor registreren op de site van het museum. Benvenuti nel sito – Casa-Museo del Beato Giuseppe Puglisi

Over het leven van Puglisi vindt je veel terug in de media. Wij willen je de tip geven om de film “Alla luce del sole” te kijken. Verfilmd naar het boek van Francesco Delioziosa “Don Puglisi, Het leven van de priester uit Palermo die door de maffia is vermoord.”

Delioziosa was zelf een parochiaan van Puglisi. Hij stelde zelf voor om Luca Zingaretti de rol van de priester te laten spelen. Wat Zingaretti volgens ons dan ook met verve doet. De film uit 2005, is geregisseerd door Roberto Faenza en heeft meerdere prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Hieronder een link naar de volledige film op youtube, de ondertiteling is alleen in het Italiaans beschikbaar.

Het bericht Don Pino Puglisi verscheen eerst op Il Mandorlo.

Met 5 mei in het vooruitzicht, zie je in alle media veel verhalen verschijnen over de bevrijding van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. Dat bracht mij op het idee om deze blog te schrijven. Een blog over de bevrijding van Sicilië tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Onze bevrijding begon op Sicilië!

De geallieerde invasie van Sicilië, was één van de meest ambitieuze militaire campagnes van de Tweede Wereldoorlog. Deze operatie begon in juli 1943 en eindigde succesvol in de verovering van Sicilië. Een belangrijk strategisch eiland in de Middellandse Zee dat gecontroleerd werd door Italië en Duitsland.

Het succes van operatie Husky leidde tot de val van de Italiaanse dictator Mussolini en zorgde voor een keerpunt van de oorlog binnen Europa.

Na de overwinning van de geallieerden in Noord-Afrika in mei 1943, lag de weg open voor een invasie van Europa vanuit het zuiden.

De Britse militaire leiding pleitte voor een invasie van Sicilië omdat:

• De Middellandse Zee veiliger zou worden voor geallieerde scheepvaart.
• Duitsland en Italië gedwongen zouden worden hun troepen te verspreiden.
• De Italiaanse bevolking mogelijk zou opstaan tegen Mussolini.

Operatie Husky zou geleid gaan worden door: commandant generaal Dwight D. Eisenhower, generaal Harold Alexander, admiraal Andrew Cunningham en Luchtmaarschalk Arthur Tedder.

Wat hield het plan in

Het plan voor operatie Husky bestond uit het volgende:

• Gecoördineerde amfibische landingen aan de zuid- en oostkust van Sicilië.
• Ondersteunende luchtlandingen om strategische bruggen en hoogten te veroveren.
• Britse, Amerikaanse en Canadese troepen werden verdeeld in 2 hoofdgroepen.
• Het Amerikaanse leger, geleid door generaal George S. Patton, kreeg de westelijke sector.
• Het Britse leger, onder leiding van generaal Bernard Montgomery was verantwoordelijk voor het zuidoosten.

Er werd gebruik gemaakt van misleiding.

Aan de Spaanse kust spoelde een lijk aan met valse militaire documenten zoals was voorbereid door de geallieerden. Deze documenten overtuigden de Duitsers ervan, dat de geallieerden Griekenland en Sardinië binnen zouden vallen. Sicilië werd daardoor minder goed verdedigd.

De operatie startte op 10 juli 1943 met een grote amfibische aanval op de zuid- en oostkust van Sicilië. Er landden meer dan 150.000 geallieerde troepen, op 26 stranden over een gebied van 170 kilometer.

De strategie

Het Amerikaanse Zevende leger (Patton) landde bij Licata, Gela en Scoglitti.

Het doel was om vliegvelden te veroveren bij Comiso en Ponte Olivo om zo te voorkomen dat Italiaanse en Duitse troepen versterkingen zouden sturen naar het oosten.

Het Britse Achtste leger (Montgomery)  landde bij Syracuse, Avola en Pachino. Hierbij was het doel om de havens van Syracuse en Augusta te veroveren en ook het vliegveld bij Catania.

Vooraf werd al rekening gehouden met verschillende uitdagingen

Tijdens het plannen van deze strategie werd ook rekening gehouden met verschillende uitdagingen.

Vijandelijke verdediging. De Italiaanse kustwacht was slecht uitgerust maar enkele militairen boden toch hardnekkig verzet.

Slecht weer. Hoge golven en sterke wind maakten de landing zeer moeilijk en zorgden ervoor dat veel schepen en amfibische voortuigen uit koers raakten.

Verkeerde landingen. Eenheden landden op verkeerde stranden. Dit zorgde voor flinke vertragingen.

De invasie

Het liep tegen de avond van 10 juli toen de geallieerden een sterke greep hadden op alle doelen die vooraf besproken waren. Hierna begonnen de geallieerde legers met de opmars door Sicilië.

Het Amerikaanse Zevende leger van Patton had binnen enkele dagen de havensteden Licata en Agrigento ingenomen. Dit kwam de bevoorrading zeer ten goede.

Patton zelf nam het initiatief om Palermo te veroveren. Op 22 juli was het zover en was Palermo in Amerikaanse handen.

Het leger, onder leiding van Montgomery, nam het oosten voor haar rekening en kreeg daar veel tegenstand rondom Syracusa en Catania. Uiteindelijk lukte het gelukkig wel om deze steden te bevrijden.

De resultaten van Operatie Husky

Operatie Husky was een grote overwinning voor de geallieerden. Deze overwinning had belangrijke gevolgen voor de verdere loop van de Tweede Wereldoorlog. De belangrijkste doelstellingen werden bereikt.

Bevrijding van Sicilië. Het eiland werd volledig veroverd. Hierdoor ontstond er een springplank voor de invasie van het Italiaanse vasteland.

Neutralisatie van de Middellandse Zee. Veilige scheepvaartroutes konden worden hersteld.

Politieke instabiliteit in Italië. De invasie leidde tot de val van Mussolini op 25 juli 1943. Hierdoor stopte Italië meteen als bondgenoot van Duitsland.

Grote verzwakking van de Duitse troepen. Duitsland moest veel troepen verplaatsen naar Zuid-Europa wat ervoor zorgde dat het oostfront verzwakte.

Operatie Baytown

Met groot succes werd Operatie Husky op 17 Augustus 1943 voltooid.

Op 3 september 1943 begonnen de geallieerden Operatie Baytown. Dit was de invasie van het Italiaanse vasteland vanaf Sicilië. Helaas zorgde deze korte operatie voor veel slachtoffers aan alle zijden

Geallieerden:

Amerikaanse verliezen: 8781 slachtoffers (2237 doden of vermisten, 5946 gewonden, 598 krijgsgevangenen).

Britse verliezen: 11.843 slachtoffers (2062 doden of vermisten, 7137 gewonden, 2644 krijgsgevangenen).

Canadese verliezen: 2310 slachtoffers (562 doden, 1664 gewonden, 84 krijgsgevangenen).

Italiaanse verliezen: Ongeveer 147.000 slachtoffers, inclusief doden, gewonden en krijgsgevangenen.

Verliezen aan de Duitse kant: waren ongeveer 27.000 slachtoffers. Waaronder 4325 doden, 4583 vermisten, 5532 krijgsgevangenen en 13.500 gewonden.

Het bericht Operatie Husky – Sicilië tijdens de Tweede Wereldoorlog verscheen eerst op Il Mandorlo.

Ik ga het hier niet hebben over de geschiedenis van de Siciliaanse kerstkaart. Maar over de op Sicilië uiterst bekende kunstenaar Natale Carta.

Natale Carta werd geboren in het jaar 1790, in Messina op Sicilië. Hij groeide op in een tijd waarin kunst en cultuur steeds belangrijker werden. Al vanaf zijn achtste jaar voelde hij zich aangetrokken tot het schilderen. Hij hield ervan om de schoonheid van het dagelijks leven vast te leggen.  Zoals de glooiende heuvels van Sicilië, de levendige markten en de mensen die op het eiland woonden.

Een reizende kunstenaar

Nadat hij zijn talent verder had ontwikkeld, besloot Natale Carta niet op Sicilië te blijven. Hij wilde de wereld zien en leren van andere kunstenaars. Hij reisde naar Napels, een belangrijke stad voor kunst in die tijd. Daar raakte hij onder de indruk van de werken van beroemde schilders uit de renaissance. Natale studeerde hard en verfijnde zijn schildertechniek. Zijn schilderijen werden gedetailleerder en kregen een bijzondere sfeer door zijn gebruik van licht en kleur. Natale verliet Napels en reisde naar Rome, waar hij voor een langere tijd verbleef.

Rome werd zijn vaste verblijfplaats en in die stad verwierf hij dan ook veel bekendheid en aanzien. In 1839 werd Carta verkozen tot lid van de Academie van Sint-Lucas. Daar werd hij op 23 mei 1848 benoemd tot hoogleraar in schilder- en tekentechniek.

Hij was één van de schilders die, onder leiding van Francesco Podesti  (bekwaamde zich in de frescotechniek), tussen 1857 en 1860 fresco’s schilderde op de muren van de basiliek van Sint-Paulus buiten de Muren in het zuiden van Rome. Deze basiliek was herbouwd na de brand van 1823.

Natale werkte ook in twee andere Romaanse kerken. In de kerk van de heilige Maria van Itria waar hij een afbeelding van de heilige Rosalia schilderde. Rosalia is o.a. de patroonheilige van Palermo. En in de kerk van de heilige Andrea delle Fratte, schilderde hij het schilderij van “De Onbevlekte”.

De glorie van portretschilderingen

Hoewel hij allerlei soorten schilderijen maakte, werd Natale vooral bekend om zijn portretten. De Siciliaan had een unieke gave om niet alleen de uiterlijke kenmerken van een persoon vast te leggen, maar ook hun karakter. Mensen uit hogere kringen wilden maar al te graag door hem geschilderd worden. Zijn schilderijen waren elegant en straalden vaak rust en waardigheid uit.

Terugkeer naar Sicilië

Na zijn reizen keerde Natale terug naar Sicilië, waar hij veel succes had. Hij werd gezien als een van de belangrijkste kunstenaars van zijn tijd.

Natale Carta stierf in 1888, maar zijn nalatenschap leeft gelukkig voort. Zijn werken hangen vandaag de dag nog steeds in musea en zijn ook onderdeel van privécollecties. Deze kunstwerken herinneren ons aan een man die met zijn penseel het leven op een bijzondere manier vast wist te leggen. Zijn schilderijen blijven inspireren en zijn een trots symbool van Siciliaanse kunst.

Ben je op Sicilië en wil jij de portretten van Natale bewonderen, dat kan!

 Je kunt zijn portretten nog steeds bewonderen in de verschillende musea van Palermo en Trapani. Zijn andere werken hangen veelal buiten Sicilië zoals in Napels en Rome.

Het bericht Natale Carta, een Siciliaanse meester van de kunst verscheen eerst op Il Mandorlo.

Wie, wat en waar?

Giardino Garibaldi (Giardino’s tuin), gelegen in de historische wijk Kalsa in Palermo, is een groene openbare tuin die tussen 1861 en 1864 werd aangelegd. Ontworpen door Giovan Battista Filippo Basile, een bekende architect die ook verantwoordelijk is voor het Teatro Massimo in Palermo. De tuin bevindt zich op het Marina-plein (Piazza Marina). Vernoemd naar Giuseppe Garibaldi, een hoofdrolspeler in de Italiaanse eenwording, herdenkt de tuin de geboorte van de Italiaanse natie.

Hekwerk, bustes en plaque

De tuin wordt omsloten door een fijn gietijzeren hek van de Oretea Foundry, dat dateert uit de periode van de aanleg van de tuin. De Oretea brons- en ijzergieterij was een industriële fabriek, opgericht in 1840 door de ondernemer en reder Vincenzo Florio uit Palermo.

De ingang tot de tuin is bereikbaar via de hoofdwegen die samenkomen op Piazza Marina en de tuin herbergt verschillende bustes van opmerkelijke Italiaanse figuren zoals Giuseppe Garibaldi, Enrico Albanese (een filantroop, een getalenteerde chirurg, een dappere soldaat en een zeer genereuze vriend van Garibaldi) en anderen, waaronder een buste van Luigi Tukory, die in 2015 werd gestolen maar later werd teruggevonden. Tukory was een Hongaarse militair uit het keizerrijk Oostenrijk. Hij sneuvelde als Roodhemd op Sicilië tijdens de verjaging van het Huis Bourbon uit het koninkrijk der Beide Siciliën.

Ook hangt er een herdenkings-plaque voor Joe Petrosino. Een politieagent uit New York die op 12 maart 1909 stond te wachten op een informant die hem meer informatie zou geven over de maffia. De informant kwam nooit, de maffia wel en vermoorde Joe met 4 schoten. De Italiaanse Amerikaan kwam voor dit gesprek speciaal over uit Amerika. Bij zijn begrafenis in New York enkele dagen later kwamen meer dan 200.000 hem zijn respect betuigen. Het duurde tot 2014 dat deze moord werd opgelost. Tijdens een niet gerelateerd onderzoek door de Italiaanse politie, beweerde een afstammeling dat Paolo Palzzotto (die in 1909 korte tijd gearresteerd was, maar moest worden vrijgelaten) de werkelijke moordenaar was.

De tuin

Een opvallend kenmerk van de tuin is de uitzonderlijke collectie bomen en planten, waaronder de Ficus macrophylla, die wordt beschouwd als de grootste boom van Europa en een van de oudste van Italië. Deze boom is majestueus, 30 meter hoog en heeft een stamomtrek van meer dan 21 meter. De tuin bevat ook zeldzame botanische exemplaren zoals de Himalaya-podocarp, een Mexicaanse eik en een boom bewonende gardenia uit Zuid-Afrika. In het voorjaar barst de tuin van de levendige bloemen van verschillende planten, die een geurig en kleurrijk schouwspel toevoegen aan de serene omgeving.

Historisch gezien was de plaats van de tuin een middeleeuws plein, een centrum voor volksfeesten, handel en sociale bijeenkomsten. Het was met name ook getuige van verschillende executies in de nabijheid van het inquisitie hof, wat een donkerdere laag aan zijn rijke geschiedenis toevoegde.

Tegenwoordig staat de Garibaldi-tuin als een bewijs van het culturele en natuurlijke erfgoed van Palermo en biedt het een rustige ontsnapping vol historische betekenis en botanische schoonheid. Het wordt omringd door belangrijke paleizen en de nabijgelegen kerk van Santa Maria dei Miracoli, wat de culturele en historische context versterkt.

Langs de paden groeit een breed scala aan planten. Ze brengen je naar betoverende plekken zoals een oude fontein, en nodigen de bezoekers uit om de historische sfeer te verkennen en ervan te genieten.

Het bericht Giardino Garibaldi, verscheen eerst op Il Mandorlo.

Vanuit ons hotel aan de haven van Palermo loop ik op deze zonnige oktoberdag richting La Cala, vertaald De Baai. La Cala was heel lang geleden de belangrijkste haven van Palermo. Tegenwoordig een gezellige jachthaven en ook de ligplaats voor verschillende vissersboten.

Ik loop in de richting van de jachthaven omdat vlakbij, op de muur van het Nautisch Instituut  “Gioieni – Trabia”, een zeer mooi portret prijkt van de twee onderzoeksrechters Giovanni Falcone en Paolo Borsellino. Het portret van de twee glimlachende onderzoeksrechters kijkt uit op La Cala.

Deze murales is geïnspireerd op de iconische foto van de onderzoeksrechters, gemaakt door de beroemde fotograaf Tony Gentile. De muurschildering is gemaakt op verzoek van de Nationale Vereniging van Magistraten.

De twee Siciliaanse streetartists Rosk en Loste maakte dit imposante werk. Op een kraan, werkend met verf en spuitbussen. In onderstaand filmpje zie je de twee kunstenaars aan het woord.

Op 19 juli 2017, werd het werk onthuld. Precies vijfentwintig jaar na de aanslag in de Via d’ Amelio waarbij Paolo Borsellino om het leven kwam, twee maanden hiervoor kwam Falcone om bij de aanslag in Capaci.

Ik zie de murales, tussen de masten van de jachtboten door, dichterbij komen. En als ik er eenmaal voor sta, krijg ik dik kippenvel.

Kijkend naar het imposante portret van de twee onderzoeksrechters, denkend aan alles wat zij meegemaakt moeten hebben en waarvoor zij streden, val ik even helemaal stil.

Wil je deze muurschildering bekijken tijdens je bezoek aan Palermo? Je vind de murales op de muur van het Nautisch Instituut  “Gioieni – Trabia” Op de hoek van Via Cala en Via Mura della Lupa.

Het bericht Muurschildering Giovanni Falcone en Paolo Borsellino verscheen eerst op Il Mandorlo.

Het zoetste geheim van Palermo

Vaak wordt er gevraagd; Heb je tips over lekker eten en mooie bezienswaardigheden in Palermo? Meer dan voldoende! Palermo is een stad die vol staat met prachtige gebouwen, mooie parken en musea die je zéker moet zien.

In deze blog ga ik een van de lekkerste geheimen van Palermo met je delen. Dit op een prachtige en bijzondere plek, eigenlijk een kleine oase midden in de drukke stad. Iets dat je niet kunt overslaan tijdens een bezoek aan Palermo. Nieuwsgierig? Lees snel verder, want je staat op het punt om een van de zoetste geheimen van Palermo te ontdekken

Misschien ben je er al eens geweest tijdens een bezoek aan Palermo, of heb je het op tv al eens voorbij zien komen; Fontana Pretoria. Je vind het op het gelijknamige plein Piazza Pretoria. Door de inwoners van Palermo ook wel “Piazza della Vergogne” genoemd, ofwel “plein van de schaamte”. Zo genoemd door de vele naaktbeelden die op de fontein staan. Volgens een andere theorie omdat de fontein schandalig veel geld gekost heeft Deze prachtige fontein vind je vlakbij Quattro Canti en is zeker een bezoek waard.

Het zoetste geheim bevindt zich hier vlakbij….

De nonnen en hun desserts…

Siciliaanse nonnen van alle ordes, hebben zich eeuwenlang gewijd aan het maken van gevulde koekjes, amandelgebak, cannoli en cassata.  Ze gaven de geheime recepten, waar ze erg trots op waren, alleen door binnen een kleine kring van bakkende nonnen. In de jaren 80 van de vorige eeuw waren er nog maar 2 kloosters in bedrijf: het klooster van Santa Caterina d’Alessandria en het klooster van Sant’Andrea delle Vergini.

In het verre verleden was het in Palermo mogelijk om naar het vrouwenklooster te gaan en daar heerlijke desserts te kopen. Deze werden gemaakt door de nonnen van het klooster en kreeg je aangereikt via het houten wiel (zie foto) zodat de nonnen niet zichtbaar waren maar wel hun waar konden verkopen. Elk vrouwenklooster had zo zijn eigen specialiteit. De recepten waren geheim en werden alleen mondeling doorgegeven, van ouderen naar jongeren, omdat de nonnen bang waren om gekopieerd te worden. Alle aristocratische families van de stad wendden zich tot de nonnen voor hun dessert. Maar helaas kwam er op een gegeven moment concurrentie van de banketbakkers.

Een non, die op 25 september 1968 werd geïnterviewd door een correspondent van de Giornale di Sicilia, zei: “Er zijn maar weinig kopers, ook al worden onze desserts nog steeds gewaardeerd. We kunnen de concurrentie met de banketbakkers niet aan.”

Al deze bijzondere recepten, geschiedenis en het prachtige klooster kunnen niet verloren gaan. Zo is het idee voor “I Segreti del Chiostro” ontstaan. De banketbakkerij “I Segreti del Chiostro” ofwel de geheimen van het klooster, is een bijzonder (smakelijk) project. Doormiddel van dit project wil men de geschiedenis en tradities van het Siciliaanse kloostergebak herstellen en doorgeven.

De desserts worden op traditionele wijze gemaakt, volgens de oude recepten die zijn doorgegeven door de nonnen van de 21 kloosters van Palermo. De productie en verkoop maakt deel uit van een breder project voor het herstel van monastieke tradities en maakt het mogelijk om restauratie werkzaamheden en de solidaire gaarkeuken te financieren en zo jongeren een kans te bieden op werk en individuele groei.

Op naar het zoete geheim…

Achteraan Piazza Pretoria bevindt zich een zij ingang van het oude klooster van Santa Caterina d’Alessandria. In dit klooster, wat sinds 2017 gedeeltelijk is omgetoverd tot een museum, vind je I Segreti Del Chiostro! Via een trap omhoog loop je een stuk door het oude klooster. Via de gangen rondom de kloostertuin loop je richting de ingang van de bakkerij. En daar vind je echt een klein stukje hemel op aarde, voor de zoetekauwen onder ons. Je vind hier de lekkerste soorten gebak die je je maar wensen kunt. Die er niet alleen heerlijk maar ook prachtig uitzien. Stuk voor stuk met zorg gemaakt. In de bakkerij vind je ook nog veel keukengerei terug waar de nonnen vroeger al dit heerlijke gebak mee maakten. Al lopend langs de vitrines met keukengerei, kijkend naar al die koperen pannen aan de muur en grote aardewerk schalen op de planken, krijg je een beetje een idee hoe ze hier vroeger aan het bakken waren.

Tijd om te proeven

Zoveel keuze maar deze keer gingen wij voor een caffè met een cannolo. Dat bleek gelijk de lekkerste cannolo ooit geproefd! Verse fluweelzachte zoete ricotta, maar niet té zoet, in een vers gebakken super knapperig omhulsel. Het water loopt alweer in mijn mond terwijl ik deze blog schrijf. Ook kan je kiezen of je wat chocolade, pistache of gekonfijte sinaasappel op je cannolo wilt. Wij gingen voor de pistache. Je kunt deze heerlijkheden mooi in laten pakken en mee naar huis nemen maar wij namen de cannoli en caffè mee naar de binnentuin van het klooster. De ingang van de binnentuin is naast de bakkerij van het klooster.

Stilte midden in Palermo

Op dit heerlijk rustige en idyllisch plekje kan je bijna niet geloven dat je midden in Palermo zit. Je wordt omgeven door mooie bloemen, planten, een sinaasappelboom, bananenboom, prachtige beelden en een mooie vloer van gekleurde aardewerk tegels. In het midden staat een mooi stenen fonteintje en er staan ook her en der houten bankjes om op te gaan zitten.

Nu let je nog maar één ding en dat is volop genieten van je overheerlijke cannolo en caffè in deze prachtige setting.

Wist je dat

Wist je dat de bakkers van Il Segreti del Chiostro, het prachtige banket verzorgd hebben in de Disney+ serie de Leeuwen van Sicilië? Een serie gemaakt naar het gelijknamige boek van schrijfster Stefania Auci. Zowel het boek als de serie zijn allebei zeer de moeite waard.

Ik ben benieuwd wat je van dit zoete geheim vind, ik hoor het graag!

Dan geef ik je gelijk nog een laatste tip mee;  Ga niet rondom lunchtijd, zoals wij deden, dan is de rij naar de banketbakkerij nogal lang en bestaat de kans zelfs dat je een nummertje moet trekken.

De bakkerij is zeven dagen in de week geopend van 10.00 tot 18.00 uur.

Veel plezier en geniet van alle heerlijke dolci!

Het bericht Goddelijke Cannoli verscheen eerst op Il Mandorlo.