Tot op de dag van vandaag wordt de Heilige Rosalia vooral gevierd in Palermo maar ook in andere Siciliaanse steden en niet alleen op de dag van haar dood. die plaatsvond op 4 september 1170 in de grot van Monte Pellegrino, waar de heilige in eenzaamheid leefde als kluizenaar.

Santa Rosalia, beschermheilige van Palermo, wordt gevierd op 4 september.

De bevolking van Palermo viert de heilige Rosalia, liefkozend Santuzza genoemd, met een speciaal feest: u fistinu (het feest), dat plaatsvindt elk jaar van 11 tot 15 juli en dan het einde van de pestepidemie van 1625 viert dankzij het werk van de heilige.

Wie was de, op Sicilië zo geliefde, Santa Rosalia?

Rosalia was een jonge vrouw die leefde op Sicilië in de twaalfde eeuw. Sicilië werd toen gedomineerd door de Altavillas, een van de belangrijkste families van Normandische afkomst.

Zij werd geboren in 1130 en stierf jong, in 1166. Haar geboorte en korte bestaan hebben een legendarisch tintje.

Rosalia de Sinibaldi werd geboren in een van de belangrijkste families van haar tijd. Haar vader was graaf Sinibaldi, heer van Quisquina, een afstammeling van Karel de Grote. Haar moeder, Maria Guiscardi, was verbonden aan het Normandische hof van Roger II.

Rosalia bracht haar kinder- en tienertijd door aan dit hof en werd een van de bruidsmeisjes van koningin Sibilla.

Volgens de legende verscheen er voor de geboorte van Rosalia een mysterieuze figuur aan de eerste vrouw van Roger II van Altavilla. Dit mysterieuze figuur informeerde hen  over de geboorte van het kleine meisje en beschreef haar als “een roos zonder doornen”.

Vandaar de naam Rosalia, een combinatie van de Latijnse termen rosa e lilium, “roos” en “lelie”.

Rosalia verloofde zich met Boudewijn,een van de trouwste ridders van Roger. Op de  vooravond van het huwelijk zag Rosalia plotseling het gezicht van Jezus, in de spiegel waarin ze zichzelf bekeek. Ze knipte haar vlechten af en nadat ze haar familie op de hoogte had gebracht, verliet ze het paleis en ging naar het klooster van de Allerheiligste Verlosser in Palermo. Haar ouders en Baldwin bleven Rosalia maar bezoeken, omdat zij  zich niet konden neerleggen bij het idee haar te hebben verloren. Om deze bezoeken te ontvluchten, verhuisde Rosalia naar een grot in Santo Stefano Quisquina. In deze grot leefde ze twaalf jaar als kluizenaar.

In een andere grot, die van Monte Pellegrino, in Palermo, waar het meisje haar toevlucht had gezocht op uitnodiging van koningin Margaretha van Navarra, gleed de heilige Rosalia zachtjes uit haar slaap naar de dood.

Maar wat is de legende?

In 1624 werd Palermo geteisterd door een vreselijke epidemie, de Zwarte Dood. Giannettino Doria, bisschop van Palermo, probeerde op alle mogelijke manieren hulp en troost te brengen aan de mensen op Sicilië. Helaas leek de bisschop machteloos tegenover deze ramp. Totdat de heilige Rosalia verscheen in de grot van Monte Pellegrino.

De eerste die haar zag was Girolama La Gattuta, een borduurster uit Ciminna, een gemeente in het grootstedelijk gebied van Palermo. Girolama was ziek en had een kwaadaardige koorts. Op een dag zag de zieke vrouw een in het wit geklede non. Ze raakte haar aan en herstelde wonderbaarlijk. Die non was de heilige Rosalia. Ze vroeg de vrouw om naar de berg Pellegrino te gaan, waar inmiddels een stenen altaar aan haar was gewijd. Maar Girolama deed dit niet en werd opnieuw ziek. Uiteindelijk, op de dag van Pinksteren, ging ze met haar man, Benedetto Lo Gattuto, en twee vrienden naar de grot toe. Daar dronk ze van het heldere water dat uit de rotswanden van de grot gutste en werd op wonderbaarlijke wijze genezen. Girolama zag de heilige opnieuw, die haar de locatie van haar stoffelijke resten onthulde.

Bisschop Giannettino Doria werd ingelicht en de overblijfselen van de Heilige Rosalia, werden teruggevonden onder een grote plaat van marmer en calcareniet. De botten waren erg wit, zaten in calcareniet en verspreidden een intense bloemengeur. Ze werden naar het Aartsbisschoppelijk Paleis gebracht voor onderzoek.

Het jaar daarop, in februari 1625, verscheen de Heilige Rosalia opnieuw op de Pellegrino berg aan Vincenzo Bonello. Vincenzo stond op het punt zelfmoord te plegen, nadat hij zijn jonge vrouw had zien sterven aan de pest. De Heilige Rosalia stopte hem van het beroven van zijn eigen leven. Zij vertelde hem dat de pest zou eindigen als haar lichaam in een plechtige processie door de stad Palermo werd gedragen, terwijl “Te Deum Laudamus” werd gezongen. Vincenzo vertelde zijn biechtvader over deze verschijning, werd ziek door de pest en stierf.

Op 9 juni 1625 vond de door de Heilige Rosalia gevraagde processie plaats. Geleid door de aartsbisschop van Palermo, Giannettino Doria, en gevolgd door alle geestelijken en politieke figuren van de stad. De relikwieën van de Heilige Rosalia werden naar buiten geleid op de tonen van het “Te Deum Laudamus”.

De epidemie stopte en de mensen begonnen te herstellen. De Heilige Rosalie kan daarom met recht worden beschouwd als een van de Heiligen die wordt aangeroepen bij epidemieën en ziekten.

Juist om de doortocht van de relikwieën van de Heilige Rosalia door Palermo en het daaropvolgende einde van de pest te herdenken, wordt elk jaar van 11 tot 15 juli het zogenaamde feest van de Heilige Rosalia gevierd.

Aanvankelijk was dit een grote processie met verschillende praalwagens van de verschillende broederschappen van de burgers. Tot op de dag van vandaag leeft de traditie van de broederschappen voort tijdens het feest. Tweeënzestig leden van de Pia Congregazione di Maria SS. Annunziata, van de categorie bouwvakkers – later vervangen door de metselaars – vervoerden een grote zilveren urn met de heilige relikwieën van Sint Rosalia, gemaakt in 1631 door goudsmeden uit Palermo met 412 kilo puur zilver.

In 1686 werden de kleinere triomfwagens vervangen door één grote triomfwagen. Het werd meerdere keren verbouwd en verrijkt met schilderachtige details door veel beroemde architecten uit Palermo. In 1701 gaf Paolo Amato het de vorm van een schip, die het vandaag de dag nog steeds heeft. In 1924 werd een vaste praalwagen met een 25 meter hoge centrale toren gebouwd om de 300e verjaardag van de ontdekking van de overblijfselen van de Santuzza te vieren. Bijna elk jaar wordt er een nieuwe praalwagen gebouwd. Op de praalwagen staat het beeld van de heilige versierd met rozen, dat ook elk jaar wordt vernieuwd. Een historische processie in 17e-eeuwse klederdracht begeleidt de stoet.

Op de avond van 14 juli vertrekt de grote processie vanaf de kathedraal en loopt langs de oudste straat van Palermo (nu Via Vittorio Emanuele), tot aan de zee. De route, die ook door Porta Felice loopt, is bedoeld om de overgang van de dood (de pest) naar het leven (de zee, verlicht door vuurwerk) te symboliseren.

Muziek, zang en suggestieve choreografie begeleiden de triomfantelijke praalwagen. De burgemeester legt een bloemenkrans aan de voeten van het standbeeld van Santa Rosalia op het achthoekige Piazza Quattro Canti, op de kruising van de twee belangrijkste wegen van Palermo: de Via Maqueda en de Cassaro. De processie gaat dan verder naar de jachthaven voor het grote vuurwerk.

Tijdens dit feest worden ook een aantal traditionele gerechten uit Palermo gegeten zoals: pasta met sardines (pasta chî sardi), babbaluci (gekookte slakken met knoflook en peterselie), sfincione (‘u sfinciuni), gekookte octopus (‘u purpu), calia e simenza (‘u scacciu), boulli maïs op de kolf (pullanca) en watermeloen (‘u muluni).

Nu nog steeds kan je Santa Rosalia overal tegenkomen  als je door Palermo loopt. Op veel muurschilderingen komt Rosalia je tegemoet. En de praalwagen staan ook na het feest bij de kathedraal.

Wil je nog dichter bij Santa Rosalia komen bezoek dan de Monte Pellegrino. Dit is een prachtige berg die hoog boven de stad Palermo uitsteekt aan de noordkust van Sicilië. Het is een van de meest iconische plekken van de stad en biedt een panoramisch uitzicht over de Middellandse Zee en de omliggende heuvels.

De berg is ook bekend vanwege zijn religieuze betekenis. Volgens de legende leefde hier in de 17e eeuw de heilige Rosalia. Ze zou zich hier hebben teruggetrokken om te bidden en te vasten, en uiteindelijk stierf ze op de berg in 1170. Haar lichaam werd later ontdekt en geëerd door de lokale bevolking, en er werd een heiligdom ter ere van haar gebouwd.

Het heiligdom, dat haar relieken herbergt, is sindsdien een belangrijk pelgrimsoord geworden. Elk jaar op 4 september trekken talloze gelovigen de berg op tijdens de Festa di Santa Rosalia om haar te eren. Geniet mee met het feest zoals het in 2026 gevierd is. Met toneel, muziek, projecties, processie en vuurwerk.

Het bericht Santa Rosalia, beschermheilige van Palermo verscheen eerst op Il Mandorlo.

Als je ooit op Sicilië bent geweest is het vast opgevallen dat de platte pet daar is ingeburgerd. Zowel als zonbescherming op het platteland en als mode-item in de steden. Als souvenir gaat het hoofddeksel ook vaak mee in de koffer als aandenken aan een mooie vakantie op Sicilië.

Aangezien ik geen weelderige bos krullen meer heb, gebruik ik ze heel vaak. De zomerse variant vaak op de markten en op vakantie als bescherming tegen de zon. En natuurlijk in de winter, een wollen variant die mijn hoofd lekker warm houdt. Maar wat is de oorsprong eigenlijk van deze Siciliaanse- en mijn geliefde coppola? Je leest er alles over in onderstaande blog.

Terug naar de oorsprong

De platte pet, ook wel bekend als flat cap, ontstond oorspronkelijk in Engeland en Ierland en gaat terug tot de 14^de eeuw.

In de 16e en 17e eeuw werd het dragen van wollen hoeden in Engeland zelfs verplicht voor mannen die niet van adel waren. Dit werd gedaan om zo wolindustrie te stimuleren.

In de 19e en 20e eeuw werd de platte pet in Engeland en Ierland vooral gedragen door arbeiders, landbouwers en de lagere klasse.

Ook door de hogere klasse werd de flat cap gedragen, bijvoorbeeld tijdens jachtactiviteiten op hun landgoederen. De pet evolueerde in diverse stijlen, waaronder de klassieke flat cap en de 8-piece newsboy cap. De laatste herken je misschien wel van de nu zo populaire Netflix serie over “the Peaky Blinders”

Hoe kwam deze coppola, zoals genoemd op Sicilië, daar terecht?

Volgens verschillende verhalen, ontstaat de traditie van het dragen van petten op Sicilië rond het einde van de 19e eeuw en de eerste helft van de 20e eeuw. Dat is de periode dat een aantal Engelse families zich vestigden op Sicilië. Zij waren op zoek naar goede investeringen, bijvoorbeeld door te handelen in Marsala. De Engelsen droegen hun eigen kostuums inclusief de platte pet. Dit werd door de Sicilianen overgenomen. Hiervoor droegen de Sicilianen vaak doeken als hoofdbekleding tegen de zon.

De oorsprong van de naam coppola is waarschijnlijk een Siciliaanse aanpassing (còppula) van het Latijnse woord caput. In de loop van de tijd werd het woord coppola ook door de rest van Italië overgenomen.

De coppola op Sicilië

Het gebruik van wol, katoen en later linnen zorgde ervoor dat de pet zich aanpaste aan het warme klimaat van Sicilië

In Sicilië werd de platte pet een praktisch en stijlvol accessoire.  Wist je dat je aan de kleuren van de coppola toen kon zien wat men deed voor beroep?  Vaak werd de coppola gedragen door boeren (zwart) , vissers (blauw) en mannen in de steden (wit).

Net als andere klassieke Europese modesymbolen, werd ook de Siciliaanse coppola  niet alleen functioneel maar ook een teken van status of lokale traditie. Door het gebruik van de meerdere en/of beschikbare materialen kon het ook aangepast worden op de verschillende soorten klimaat.  

Kortom, de introductie van de platte pet in Sicilië is het resultaat van culturele uitwisseling en migratie vanuit Noordwest-Europa. Waarbij een typisch Brits hoofddeksel werd geïntegreerd als bescherming tegen de zon en in de lokale Siciliaanse kledingstijl

De coppola, van een Engelse- naar een échte Siciliaanse traditie. Die zolang de zon schijnt daar zeker niet zal verdwijnen.

Het bericht De Siciliaanse coppola verscheen eerst op Il Mandorlo.

De kleine ringvormige pastasoort aneletti wordt vooral op Sicilië gegeten. Hij is heel stevig en kan bijna niet worden zachtgekookt, en dat is voor dit recept heel belangrijk.

De aneletti wordt eerst gekookt en dan gebakken rondom een vulling van ragù, kaas, ham en aubergine. Op deze twee manieren van garen, moet de aneletti nog genoeg bite overhouden. Deze timballo is echt een feestelijk gerecht, voor een grote tafel vol vrienden en familie, al sjouwen Palermitanan hem ook wel mee naar picknick en het strand (nog in de vorm), waar hij na een duik in de zee kan worden opgepeuzeld.

Wat heb je nodig voor 10 personen:

• 1 middelgrote ui, gesnipperd
• 1 wortel, in kleine blokjes
• 1 stengel bleekselderij, in kleine blokjes
• 4 el olijfolie
• 225 gr. gehakt, liefst een mix van varkens-, runder- of kalfsgehakt
• 1 el estratto (zongedroogd tomatenconcentraat) of een tomatenpuree van goede kwaliteit
• 120 ml witte wijn
• 1,5 ltr tomatensaus van goede kwaliteit zelfgemaakt of kant-en-klaar
• 150 gr diepvries doperwten
• 1 grote aubergine, geschild en overdwars in plakken van 6 mm gesneden
• 900 gr aneletti (ringvormige pasta)
• 30 gr Parmezaanse kaas, geraspt
• 80 gr gedroogde broodkruim
• 140 gr italiaanse gekookte ham, in dunne plakjes
• 100 gr caciocavallo, provolone of mozzarella met een laag vochtgehalte, in dunne plakjes
• Fijn zeezout en versgemalen zwarte peper
• Plantaardige olie, voor het frituren
• Boter, om in te vetten

Aan de slag:

Bak de ui, wortel en bleekselderij in een grote diepe koekepan circa 5 minuten in de olijfolie op halfhoog tot hoog vuur tot ze zacht zijn. Voeg het gehakt toe en bak het circa 5 minuten tot het bruin is; roer af en toe door.

Meng de estratto door de wijn in een kommetje, voeg dit mengsel aan het gehakt toe en verhit tot bijna al het vocht is verdampt. Voet 1 liter van de tomatensaus toe en de doperwten toe. Breng aan de kook, draai het vuur laag en laat het circa 45 minuten zonder deksel pruttelen tot de ragù is ingedikt; roer af en toe door. Neem de pan van het vuur en voeg zout en peper toe. Zet de ragù opzij.

Schenk intussen een laag van minstens 5 centimeter plantaardige olie in een brede pan met zware bodem en verhit op halfhoog vuur tot de olie heet genoeg is om te frituren. Bekleed een bakplaat met keukenpapier.

Frituur  de aubergineplakken in porties tot ze aan beide kanten goudbruin zijn, circa 4 minuten per portie. Laat ze uitlekken op het keukenpapier en zet opzij.

Breng een grote pan gezouten water aan de kook. Voeg de pasta toe en kook net al dente (hij gaart verder in de oven). Laat de pasta goed uitlekken en schep terug in de pan. Roer de Parmezaanse kaas en de resterende 500 ml tomatensaus erdoor.

Verwarm de oven voor op 180 °C. Vet een ronde taartvorm van 30 cm in met boter en bestrooi met broodkruimels; tik het teveel eruit en bewaar dat om er straks over te strooien.

Bekleed de bodem en wand van de vorm met een laag van de pasta van 2,5 cm (bewaar de rest voor de bovenkant). Schik de aubergineplakken gelijkmatig over de pastabodem en maak daarna een laag gekookte ham. Schep de ragù opp de ham en leg er een laag kaas op; zorg wel dat er genoeg ruimte over is om nog een dikke laag pasta te maken. Spreid  de rest van de pasta over de vulling uit tot de hele bovenkant bedekt is en strijk glad. Strooi de resterende broodkruimels erover.

Bak de timballo circa 50 minuten tot hij goudbruin is en de pasta stevig aanvoelt. Neem uit de oven en laat minstens 15 minuten rusten voor je de timballo op een groot bord lost.

Serveer warm of op kamertemperatuur.

Opmerking: De timballo kan 3 uur van tevoren worden gebakken. Restjes kunnen in de oven of de magnetron worden opgewarmd.

Dit recept komt uit het boek:

DE KEUKEN VAN SICILIË door Fabrizia Lanza, je vindt ‘m hier in onze shop!

Het bericht Recept voor Timballo di aneletti verscheen eerst op Il Mandorlo.

Met een glimlach tegen de maffia!

Tijdens ons laatste verblijf in Palermo bezochten we natuurlijk ook de prachtige Kathedraal. Daar bevindt zich ook de laatste rustplaats van Padre Pino Puglisi. Zijn foto kom je vaak tegen, ook in de vele andere kerken die Sicilië rijk is. Maar wie was deze glimlachende en vriendelijk uitziende priester eigenlijk? Je leest het in onderstaande blog.

Wie was Don Giuseppe “Pino” Puglisi?

Giuseppe Pino Puglisi werd geboren op 15 september 1937 in Palermo. Zijn moeder Giuseppa was naaister en zijn vader Carmelo werkte als schoenmaker. Hij groeide op in de volkswijk Brancaccio. Op 16 jarige leeftijd ging hij al naar het seminarie, waar hij in 1960 tot priester werd gewijd. Snel daarna – een jaar later – werd hij al benoemd tot assistent pastoor van de parochie Santissimo Salvatore. Dit ligt in Settecannoli, een district in het oostelijk deel Van Palermo. In 1962 werd hij rector van de kerk van San Giovanni dei Leprorosi in hetzelfde district.

In de daarop volgende jaren verdeelde hij zijn tijd tussen het weeshuis Roosevelt en de parochie van Valdesi. Hier begon Giuseppe met lesgeven en ontwikkelde hij zijn educatieve activiteiten die vooral op jongeren waren gericht.

Het jaar 1970 werd een belangrijk jaar voor Giuseppe Puglisi. Hij werd namelijk benoemd tot pastoor van Godrano. Een stad in de provincie die op dat moment werd getroffen door een vete tussen twee maffiabendes. Met zijn evangelisatiewerk wist hij uiteindelijk de twee partijen te verzoenen. Tot de zomer van 1978 bleef hij pastoor in Godrano.

Het volgende decennium keert Giuseppe terug naar Palermo waar hij verschillende functies bekleedde. Zo werd hij o.a. pro-rector van het kleinseminarie, directeur van het diocesane roepingscentrum en lid van de nationale raad. Ondanks zijn drukke agenda bleef hij wiskunde en religie doceren. Dit deed hij op verschillende instituten zowel in de stad Palermo als in de provincie.

In 1990 keert Giuseppe weer terug naar zijn geboorte district Brancaccio. Dit, omdat hij door de aartsbisschop Salvatore Pappelardo benoemd werd  tot pastoor van de kerk van San Geatano. Het district van Brancaccio werd op dat moment gecontroleerd door de gebroeders Graviano. Deze maffiabazen hadden banden met de familie van godfather Leoluca Bagarella.

Hulp voor de jongeren

Eenmaal terug in Brancaccio begon Don Pino Puglisi tegen de maffia te vechten! Hij probeerde niet zozeer de maffiosi op het rechte pad te krijgen. Maar hen juist te betrekken bij verschillende activiteiten. Hij zette zich in om veel jonge mensen van de straat te halen, die zonder zijn hulp waarschijnlijk de kant van de maffia opgezogen zouden worden.

De pastoor was zich zeer zeker bewust van het gevaar dat hij hierdoor liep. Ondanks dat richtte hij zich, tijdens zijn wekelijkse preek, regelmatig expliciet tegen de maffia. Dit deed hij ook tijdens begrafenissen die buiten op het kerkhof plaatsvonden. Hiermee haalde hij zich de woede van de gebroeders Graviano op zijn hals. Die, nadat zij Don Puglisi meerdere keren met de dood bedreigd hadden, het bevel gaven om hem te doden.

Moord op de priester

Op zijn verjaardag, 15 september 1993, reed Don Pino Puglisi ’s avonds in zijn Fiat Uno naar huis. Daar aangekomen, werd hij vermoord voor zijn huis op Piazza Anita Garibaldi 5 door een enkel geweerschot in zijn achterhoofd. Don Pino Puglisi werd slechts 56 jaar.

Later zou een van de daders verklaren dat, toen zij de priester benaderden vlak voor zij hem doodschoten, zijn laatste woorden tegen hen waren “Ik heb op jullie gewacht”

Laatste rustplaats

In eerste instantie werd Don Puglisi begraven op de begraafplaats van Sant’Orsala in de kapel van Sant’Euno. Later, in april 2013, werd zijn lichaam verplaatst naar de kathedraal van Palermo.

Wie zijn de daders?

In 1997 word Salvatore Grigoli gearresteerd in Palermo. Hij bekende in totaal 46 moorden en gaf toe de “priester van de straat” te hebben gedood. Tot dezelfde gewapende groep behoren ook: Gaspare Spatuzza, Nino Mangano, Cosima Lo Nigro en Luigi Giacalone. Zij werden allemaal veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Net zoals de aanstichters, de gebroeders Graviano. Zij werden drie jaar eerder gearresteerd.

Zalig verklaring

Op 25 mei 2013  werd Don Puglisi zalig verklaard door Paus Franciscus. De plechtigheden vonden plaats op Sicilië. Hierbij waren duizenden gelovigen aanwezig. Deze zaligverklaring werd als een sterk signaal gezien, waarin de Rooms-Katholieke Kerk de strijd tegen de maffia steunt.

Vandaag de dag

Tot op de dag van vandaag wordt Don Puglisi geëerd en wordt zijn goede werk voortgezet. Er zijn ontzettend veel plekken die naar hem zijn vernoemd. Van pleinen en straten, tot aan sociale centra, prachtige murales, opvangcentra, scholen, sportlocaties en ga zo maar door. Dit beperkt zich overigens niet alleen tot aan Palermo, maar geldt ook voor de rest van Sicilië. Sterker nog, op meerdere plekken over de wereld zijn er verschillende initiatieven die de naam van Puglisi dragen en hem zo blijven eren.

“Het is belangrijk om over de maffia te praten, vooral op scholen, om te vechten tegen de maffiamentaliteit, die in elke ideologie aanwezig is en die bereid is de menselijke waardigheid voor geld te verkopen.

We mogen het echter niet laten bij de marsen, de aanklachten, de protesten. Al deze initiatieven hebben waarde, maar als we op dit niveau stoppen, blijft het bij woorden. En woorden moeten worden bevestigd door daden.”

Don Pino Piglisi

Het huis van Don Pino Piglisi is nu als museum te bezoeken. Het bevindt zich in Palermo op de piazzetta Beato Padre Pino Puglisi 5. Klik voor meer informatie over Casa Museo del Beato Giuseppe Puglisi op onderstaande link. Op deze website vindt je veel informatie en foto´s, ook is het mogelijk een virtuele tour door het museum te volgen. Daar moet je jezelf wel even voor registreren op de site van het museum. Benvenuti nel sito – Casa-Museo del Beato Giuseppe Puglisi

Over het leven van Puglisi vindt je veel terug in de media. Wij willen je de tip geven om de film “Alla luce del sole” te kijken. Verfilmd naar het boek van Francesco Delioziosa “Don Puglisi, Het leven van de priester uit Palermo die door de maffia is vermoord.”

Delioziosa was zelf een parochiaan van Puglisi. Hij stelde zelf voor om Luca Zingaretti de rol van de priester te laten spelen. Wat Zingaretti volgens ons dan ook met verve doet. De film uit 2005, is geregisseerd door Roberto Faenza en heeft meerdere prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Hieronder een link naar de volledige film op youtube, de ondertiteling is alleen in het Italiaans beschikbaar.

Het bericht Don Pino Puglisi verscheen eerst op Il Mandorlo.

Afgelopen oktober ontmoette ik Chiara in Palermo, tijdens mijn bezoek aan de Food&Drinks Mission 2 Sicily. Wij raakten in gesprek waarbij zij vol passie vertelde over haar bedrijf, Officine Kaggiotto. Na het proeven van de heerlijke biologische olijfolie, gecombineerd met de passie waarmee Chiara over haar producten sprak, wist ik het meteen…Deze biologische extra vergine olijfolie moet ik met jullie delen. Ik ben dan ook erg blij met de samenwerking tussen Officine Kaggiotto en Il Mandorlo! In onderstaande blog stelt Chiara zichzelf graag aan jullie voor.

Officine Kaggiotto, het begin

Het bedrijf is ontstaan uit het volhardende en onvermoeibare werk van Vito Scalia, die in 1998 een individuele boerderij oprichtte waar de eerste olijfbomen van het huidige landgoed werden geplant. Naast de ondernemersgeest waarmee het bedrijf is opgevoed, volgt het de agrarische traditie van onze grootouders, Saverio en Giuseppe, die met nederigheid en opofferingsgezindheid werkten voor het welzijn van het gezin.

De kinderen

In 2021 lanceerden de kinderen van Vito, Chiara en Claudio, het project voor de renovatie van het bedrijf, waardoor Officine Kaggiotto ontstond. Een nieuw bedrijfsconcept dat tot doel heeft een biologische olijfolie van hoge kwaliteit te produceren, dit geïnspireerd door ecologische duurzaamheid en innovatiebenaderingen.

Officina, dat in het Italiaans werkplaats betekent, hebben we als naam gekozen omdat we willen dat ons bedrijf een ruimte is voor landbouwexperimenten, waar twee Siciliaanse olijvensoorten worden geïntegreerd en een harmonie van culturen wordt opgebouwd.

Ons bedrijf is een werkplaats, omdat het door middel van technologische innovatie en mechanisatie tot doel heeft de winstgevendheid van het bedrijf te verbeteren door het werk van veldoperators te vergemakkelijken en de waarde van het eindproduct te waarborgen.

Ons bedrijf is een werkplaats omdat het gebaseerd is op een principe van voortdurende vooruitgang, dat tot doel heeft een vector van ontwikkeling te zijn voor het gebied en de gemeenschappen die intrinsiek verwant zijn.

De olijfboomgaard

Onze olijfgaard is gelegen in Piana degli Albanesi, een groen land in het hart van Sicilië, op 40 kilometer van Palermo. Het is een van de belangrijkste overblijfselen van de Grieks-Albanese koloniën, een bijzondere stad die nog steeds gelijke tred houdt met zijn oorsprong en historische pad, vermengd met de tradities van de lokale bevolking. Zo ontstond deze magische plek, een unieke combinatie van geschiedenis en traditie.

FeelAri

FeelAri is het merk van onze extra vergine biologische olijfolie. Deze naam verbindt de sterke gehechtheid met het gebied en zijn cultuur opnieuw, maar wekt tegelijkertijd een gevoel van internationale openheid op dat een kwaliteitsproduct vooruit moet kijken.

FeelAri komt van Fillë Ari, dat Arbëreshë in de lokale taal gouddraad betekent. Het is een kostbaar onderdeel dat de Siciliaanse traditionele klederdracht van de Arbëreshë-gemeenschap van Piana degli Albanesi siert. Een rijk en kostbaar kostuum, dat de families Arbereshe zorgvuldig bewaren en van generatie op generatie wordt doorgegeven. waarvan de pracht aan het licht komt in de dagen van viering die verband houden met de religieus-populaire traditie van Piana degli Albanesi.

Nieuwsgierig geworden naar deze heerlijke biologische olijfolie? Dat snap ik, je vindt alle drie de soorten olie van Feelari bij ons in de webshop, neem hier eens een kijkje.

Het bericht Officine Kaggiotto verscheen eerst op Il Mandorlo.

Deze koekjes worden op Sicilië ook wel viscotta nciminati of ca giggiulena genoemd. Dit naar de sesam waar de koekjes mee omhuld zijn. Ze zijn gemaakt van zanddeeg en daarom heerlijk knapperig, de nootachtige smaak van de sesam maakt het feestje compleet!

Wat heb je nodig?

Ingrediënten voor een kleine 50 Biscotti Reginelle:

• 500 gram bloem type “00”
• 160 gram boter, koud en in blokjes gesneden
• 50 ml volle melk
• 4 gram bakpoeder
• 1 groot ei
• 160 gram suiker
• 1 theelepel vanille-essence
• een snufje zout
• de zeste van een biologische sinaasappel
• een schaaltje vol sesamzaad genoeg om alle koekjes naar smaak te bedekken

Doe alle ingrediënten voor het zanddeeg in een kom. Mix dit in de staande mixer, of met de hand totdat het deeg net samenkomt.

Let op! De sesam laten staan, die heb je alleen nodig om straks de deegstukjes door te halen.

Maak een bal van het deeg en kneed het niet teveel door. Je wilt immers dat het deeg straks een lekker, knapperig zanddeeg wordt.

Pak het deeg goed in plastic folie en leg het voor minstens een half uur in de koelkast.

Nadat je het deeg uit de koelkast gehaald hebt, snijdt je het door de helft. Leg de helft die je niet gelijk gebruikt weer even terug in de koelkast en verwarm gelijk de oven voor op 180 graden.

Rol dan van het deeg rolletjes van ongeveer 2,5 centimeter doorsnee, het luistert niet zo nauw maar dan heb je een uitgangspunt.

Snijd dan van de rolletjes stukjes van ongeveer 5 cm breed. Nogmaals iets groter of kleiner, geen probleem.

Zet 2 schaaltjes klaar, waarvan één gevuld met koud water en de ander met sesamzaad.

Tip! Gebruik één hand voor het bakje met water en de ander voor het sesamzaad, anders wordt het een zooitje. En ja, ik spreek uit ervaring!

Haal dan de stukjes deeg, snel door het water en wentel ‘m daarna door de sesam.

Leg de in sesamzaad gehulde stukjes deeg op een bakplaat met bakpapier en ga door totdat de bakplaat vol ligt. Vergeet niet om wat ruimte te bewaren tussen de Reginelle. Ze rijzen niet heel erg maar zo behouden ze hun vorm.

Schuif de bakplaat met Reginelle in de voorverwarmde oven op 180 graden. Bak ze ongeveer in 30 minuten mooi goudbruin.

Zijn de Reginelle mooi goudbruin gebakken en klaar, haal ze dan uit de oven en laat ze afkoelen op een rooster. Ondertussen ruikt de keuken al heerlijk naar jouw zelfgebakken biscotti Reginelle!

Nu de koekjes aan het afkoelen zijn, kan jij alvast beginnen aan het maken van een goede caffè, of het water opzetten voor een kop thee.

Overigens smaken deze biscotti Reginelle ook erg lekker bij een glaasje Marsala.

Vergeet niet om de tweede helft te bakken, want je hebt nog de andere helft van het deeg in de koelkast liggen!

Wist je dat?

Het verhaal gaat, dat de koekjes vernoemd zijn naar Koningin Carolina van Habsburg, echtgenote van de verbannen Koning Ferdinand I V van Bourbon (Koning Der Beide Siciliën)

Koningin Carolina bezocht met grote regelmaat het klooster van Santa Caterina in Palermo, dit klooster ligt vlakbij Quattro Canti. Hier ging ze heen om te proeven van alle heerlijke zoetigheden die de nonnen maakten (wil jij dat ook eens doen, lees hier meer over deze prachtige plek midden in het centrum van Palermo)

De nonnen begonnen zich behoorlijk te irriteren aan deze regelmatige bezoeken van de Koningin, vooral door haar grote gezelschap die steeds weer meekwam.

Daar bedachten de nonnen wat op, dachten ze. Ze bereidden eenvoudige koekjes die ze rondom volledig bekleden met sesam. Ze waren ervan overtuigd dat deze niet bij de Koningin en haar gezelschap in de smaak zouden vallen.

Je kan gerust zeggen dat dit plan volledig anders werkte dan de nonnen voor ogen hadden. De Koningin en haar gevolg proefden van de koekjes en vonden ze heerlijk! De Koningin vroeg aan de nonnen hoe ze heetten. Zij kreeg het antwoord “Cazzitieddi ri parrinu” ofwel “de kleine pikjes van de priester” antwoordde de overste. De overste vond haar antwoord toch wat te brutaal naar de Koningin toe en verbeterde zichzelf met het antwoord “Biscotti Reginelle” ofwel “Koninginnekoekjes”

Deze Reginelle vielen zo in de smaak dat ze zich al snel over het heel Sicilië verspreidden en tot op de dag van vandaag, ook ver daar buiten nog steeds geliefd zijn.

Buon Appetito!

Het bericht Recept voor Biscotti Reginelle, Siciliaanse sesamkoekjes verscheen eerst op Il Mandorlo.

Ik ga het hier niet hebben over de geschiedenis van de Siciliaanse kerstkaart. Maar over de op Sicilië uiterst bekende kunstenaar Natale Carta.

Natale Carta werd geboren in het jaar 1790, in Messina op Sicilië. Hij groeide op in een tijd waarin kunst en cultuur steeds belangrijker werden. Al vanaf zijn achtste jaar voelde hij zich aangetrokken tot het schilderen. Hij hield ervan om de schoonheid van het dagelijks leven vast te leggen.  Zoals de glooiende heuvels van Sicilië, de levendige markten en de mensen die op het eiland woonden.

Een reizende kunstenaar

Nadat hij zijn talent verder had ontwikkeld, besloot Natale Carta niet op Sicilië te blijven. Hij wilde de wereld zien en leren van andere kunstenaars. Hij reisde naar Napels, een belangrijke stad voor kunst in die tijd. Daar raakte hij onder de indruk van de werken van beroemde schilders uit de renaissance. Natale studeerde hard en verfijnde zijn schildertechniek. Zijn schilderijen werden gedetailleerder en kregen een bijzondere sfeer door zijn gebruik van licht en kleur. Natale verliet Napels en reisde naar Rome, waar hij voor een langere tijd verbleef.

Rome werd zijn vaste verblijfplaats en in die stad verwierf hij dan ook veel bekendheid en aanzien. In 1839 werd Carta verkozen tot lid van de Academie van Sint-Lucas. Daar werd hij op 23 mei 1848 benoemd tot hoogleraar in schilder- en tekentechniek.

Hij was één van de schilders die, onder leiding van Francesco Podesti  (bekwaamde zich in de frescotechniek), tussen 1857 en 1860 fresco’s schilderde op de muren van de basiliek van Sint-Paulus buiten de Muren in het zuiden van Rome. Deze basiliek was herbouwd na de brand van 1823.

Natale werkte ook in twee andere Romaanse kerken. In de kerk van de heilige Maria van Itria waar hij een afbeelding van de heilige Rosalia schilderde. Rosalia is o.a. de patroonheilige van Palermo. En in de kerk van de heilige Andrea delle Fratte, schilderde hij het schilderij van “De Onbevlekte”.

De glorie van portretschilderingen

Hoewel hij allerlei soorten schilderijen maakte, werd Natale vooral bekend om zijn portretten. De Siciliaan had een unieke gave om niet alleen de uiterlijke kenmerken van een persoon vast te leggen, maar ook hun karakter. Mensen uit hogere kringen wilden maar al te graag door hem geschilderd worden. Zijn schilderijen waren elegant en straalden vaak rust en waardigheid uit.

Terugkeer naar Sicilië

Na zijn reizen keerde Natale terug naar Sicilië, waar hij veel succes had. Hij werd gezien als een van de belangrijkste kunstenaars van zijn tijd.

Natale Carta stierf in 1888, maar zijn nalatenschap leeft gelukkig voort. Zijn werken hangen vandaag de dag nog steeds in musea en zijn ook onderdeel van privécollecties. Deze kunstwerken herinneren ons aan een man die met zijn penseel het leven op een bijzondere manier vast wist te leggen. Zijn schilderijen blijven inspireren en zijn een trots symbool van Siciliaanse kunst.

Ben je op Sicilië en wil jij de portretten van Natale bewonderen, dat kan!

 Je kunt zijn portretten nog steeds bewonderen in de verschillende musea van Palermo en Trapani. Zijn andere werken hangen veelal buiten Sicilië zoals in Napels en Rome.

Het bericht Natale Carta, een Siciliaanse meester van de kunst verscheen eerst op Il Mandorlo.

Wie, wat en waar?

Giardino Garibaldi (Giardino’s tuin), gelegen in de historische wijk Kalsa in Palermo, is een groene openbare tuin die tussen 1861 en 1864 werd aangelegd. Ontworpen door Giovan Battista Filippo Basile, een bekende architect die ook verantwoordelijk is voor het Teatro Massimo in Palermo. De tuin bevindt zich op het Marina-plein (Piazza Marina). Vernoemd naar Giuseppe Garibaldi, een hoofdrolspeler in de Italiaanse eenwording, herdenkt de tuin de geboorte van de Italiaanse natie.

Hekwerk, bustes en plaque

De tuin wordt omsloten door een fijn gietijzeren hek van de Oretea Foundry, dat dateert uit de periode van de aanleg van de tuin. De Oretea brons- en ijzergieterij was een industriële fabriek, opgericht in 1840 door de ondernemer en reder Vincenzo Florio uit Palermo.

De ingang tot de tuin is bereikbaar via de hoofdwegen die samenkomen op Piazza Marina en de tuin herbergt verschillende bustes van opmerkelijke Italiaanse figuren zoals Giuseppe Garibaldi, Enrico Albanese (een filantroop, een getalenteerde chirurg, een dappere soldaat en een zeer genereuze vriend van Garibaldi) en anderen, waaronder een buste van Luigi Tukory, die in 2015 werd gestolen maar later werd teruggevonden. Tukory was een Hongaarse militair uit het keizerrijk Oostenrijk. Hij sneuvelde als Roodhemd op Sicilië tijdens de verjaging van het Huis Bourbon uit het koninkrijk der Beide Siciliën.

Ook hangt er een herdenkings-plaque voor Joe Petrosino. Een politieagent uit New York die op 12 maart 1909 stond te wachten op een informant die hem meer informatie zou geven over de maffia. De informant kwam nooit, de maffia wel en vermoorde Joe met 4 schoten. De Italiaanse Amerikaan kwam voor dit gesprek speciaal over uit Amerika. Bij zijn begrafenis in New York enkele dagen later kwamen meer dan 200.000 hem zijn respect betuigen. Het duurde tot 2014 dat deze moord werd opgelost. Tijdens een niet gerelateerd onderzoek door de Italiaanse politie, beweerde een afstammeling dat Paolo Palzzotto (die in 1909 korte tijd gearresteerd was, maar moest worden vrijgelaten) de werkelijke moordenaar was.

De tuin

Een opvallend kenmerk van de tuin is de uitzonderlijke collectie bomen en planten, waaronder de Ficus macrophylla, die wordt beschouwd als de grootste boom van Europa en een van de oudste van Italië. Deze boom is majestueus, 30 meter hoog en heeft een stamomtrek van meer dan 21 meter. De tuin bevat ook zeldzame botanische exemplaren zoals de Himalaya-podocarp, een Mexicaanse eik en een boom bewonende gardenia uit Zuid-Afrika. In het voorjaar barst de tuin van de levendige bloemen van verschillende planten, die een geurig en kleurrijk schouwspel toevoegen aan de serene omgeving.

Historisch gezien was de plaats van de tuin een middeleeuws plein, een centrum voor volksfeesten, handel en sociale bijeenkomsten. Het was met name ook getuige van verschillende executies in de nabijheid van het inquisitie hof, wat een donkerdere laag aan zijn rijke geschiedenis toevoegde.

Tegenwoordig staat de Garibaldi-tuin als een bewijs van het culturele en natuurlijke erfgoed van Palermo en biedt het een rustige ontsnapping vol historische betekenis en botanische schoonheid. Het wordt omringd door belangrijke paleizen en de nabijgelegen kerk van Santa Maria dei Miracoli, wat de culturele en historische context versterkt.

Langs de paden groeit een breed scala aan planten. Ze brengen je naar betoverende plekken zoals een oude fontein, en nodigen de bezoekers uit om de historische sfeer te verkennen en ervan te genieten.

Het bericht Giardino Garibaldi, verscheen eerst op Il Mandorlo.

Het zoetste geheim van Palermo

Vaak wordt er gevraagd; Heb je tips over lekker eten en mooie bezienswaardigheden in Palermo? Meer dan voldoende! Palermo is een stad die vol staat met prachtige gebouwen, mooie parken en musea die je zéker moet zien.

In deze blog ga ik een van de lekkerste geheimen van Palermo met je delen. Dit op een prachtige en bijzondere plek, eigenlijk een kleine oase midden in de drukke stad. Iets dat je niet kunt overslaan tijdens een bezoek aan Palermo. Nieuwsgierig? Lees snel verder, want je staat op het punt om een van de zoetste geheimen van Palermo te ontdekken

Misschien ben je er al eens geweest tijdens een bezoek aan Palermo, of heb je het op tv al eens voorbij zien komen; Fontana Pretoria. Je vind het op het gelijknamige plein Piazza Pretoria. Door de inwoners van Palermo ook wel “Piazza della Vergogne” genoemd, ofwel “plein van de schaamte”. Zo genoemd door de vele naaktbeelden die op de fontein staan. Volgens een andere theorie omdat de fontein schandalig veel geld gekost heeft Deze prachtige fontein vind je vlakbij Quattro Canti en is zeker een bezoek waard.

Het zoetste geheim bevindt zich hier vlakbij….

De nonnen en hun desserts…

Siciliaanse nonnen van alle ordes, hebben zich eeuwenlang gewijd aan het maken van gevulde koekjes, amandelgebak, cannoli en cassata.  Ze gaven de geheime recepten, waar ze erg trots op waren, alleen door binnen een kleine kring van bakkende nonnen. In de jaren 80 van de vorige eeuw waren er nog maar 2 kloosters in bedrijf: het klooster van Santa Caterina d’Alessandria en het klooster van Sant’Andrea delle Vergini.

In het verre verleden was het in Palermo mogelijk om naar het vrouwenklooster te gaan en daar heerlijke desserts te kopen. Deze werden gemaakt door de nonnen van het klooster en kreeg je aangereikt via het houten wiel (zie foto) zodat de nonnen niet zichtbaar waren maar wel hun waar konden verkopen. Elk vrouwenklooster had zo zijn eigen specialiteit. De recepten waren geheim en werden alleen mondeling doorgegeven, van ouderen naar jongeren, omdat de nonnen bang waren om gekopieerd te worden. Alle aristocratische families van de stad wendden zich tot de nonnen voor hun dessert. Maar helaas kwam er op een gegeven moment concurrentie van de banketbakkers.

Een non, die op 25 september 1968 werd geïnterviewd door een correspondent van de Giornale di Sicilia, zei: “Er zijn maar weinig kopers, ook al worden onze desserts nog steeds gewaardeerd. We kunnen de concurrentie met de banketbakkers niet aan.”

Al deze bijzondere recepten, geschiedenis en het prachtige klooster kunnen niet verloren gaan. Zo is het idee voor “I Segreti del Chiostro” ontstaan. De banketbakkerij “I Segreti del Chiostro” ofwel de geheimen van het klooster, is een bijzonder (smakelijk) project. Doormiddel van dit project wil men de geschiedenis en tradities van het Siciliaanse kloostergebak herstellen en doorgeven.

De desserts worden op traditionele wijze gemaakt, volgens de oude recepten die zijn doorgegeven door de nonnen van de 21 kloosters van Palermo. De productie en verkoop maakt deel uit van een breder project voor het herstel van monastieke tradities en maakt het mogelijk om restauratie werkzaamheden en de solidaire gaarkeuken te financieren en zo jongeren een kans te bieden op werk en individuele groei.

Op naar het zoete geheim…

Achteraan Piazza Pretoria bevindt zich een zij ingang van het oude klooster van Santa Caterina d’Alessandria. In dit klooster, wat sinds 2017 gedeeltelijk is omgetoverd tot een museum, vind je I Segreti Del Chiostro! Via een trap omhoog loop je een stuk door het oude klooster. Via de gangen rondom de kloostertuin loop je richting de ingang van de bakkerij. En daar vind je echt een klein stukje hemel op aarde, voor de zoetekauwen onder ons. Je vind hier de lekkerste soorten gebak die je je maar wensen kunt. Die er niet alleen heerlijk maar ook prachtig uitzien. Stuk voor stuk met zorg gemaakt. In de bakkerij vind je ook nog veel keukengerei terug waar de nonnen vroeger al dit heerlijke gebak mee maakten. Al lopend langs de vitrines met keukengerei, kijkend naar al die koperen pannen aan de muur en grote aardewerk schalen op de planken, krijg je een beetje een idee hoe ze hier vroeger aan het bakken waren.

Tijd om te proeven

Zoveel keuze maar deze keer gingen wij voor een caffè met een cannolo. Dat bleek gelijk de lekkerste cannolo ooit geproefd! Verse fluweelzachte zoete ricotta, maar niet té zoet, in een vers gebakken super knapperig omhulsel. Het water loopt alweer in mijn mond terwijl ik deze blog schrijf. Ook kan je kiezen of je wat chocolade, pistache of gekonfijte sinaasappel op je cannolo wilt. Wij gingen voor de pistache. Je kunt deze heerlijkheden mooi in laten pakken en mee naar huis nemen maar wij namen de cannoli en caffè mee naar de binnentuin van het klooster. De ingang van de binnentuin is naast de bakkerij van het klooster.

Stilte midden in Palermo

Op dit heerlijk rustige en idyllisch plekje kan je bijna niet geloven dat je midden in Palermo zit. Je wordt omgeven door mooie bloemen, planten, een sinaasappelboom, bananenboom, prachtige beelden en een mooie vloer van gekleurde aardewerk tegels. In het midden staat een mooi stenen fonteintje en er staan ook her en der houten bankjes om op te gaan zitten.

Nu let je nog maar één ding en dat is volop genieten van je overheerlijke cannolo en caffè in deze prachtige setting.

Wist je dat

Wist je dat de bakkers van Il Segreti del Chiostro, het prachtige banket verzorgd hebben in de Disney+ serie de Leeuwen van Sicilië? Een serie gemaakt naar het gelijknamige boek van schrijfster Stefania Auci. Zowel het boek als de serie zijn allebei zeer de moeite waard.

Ik ben benieuwd wat je van dit zoete geheim vind, ik hoor het graag!

Dan geef ik je gelijk nog een laatste tip mee;  Ga niet rondom lunchtijd, zoals wij deden, dan is de rij naar de banketbakkerij nogal lang en bestaat de kans zelfs dat je een nummertje moet trekken.

De bakkerij is zeven dagen in de week geopend van 10.00 tot 18.00 uur.

Veel plezier en geniet van alle heerlijke dolci!

Het bericht Goddelijke Cannoli verscheen eerst op Il Mandorlo.

De officiële start van de Kerst begint op Sicilië vanaf 8 december. Dat is de feestdag Immacolata Concezione di Maria, de onbevlekte ontvangenis van Maria. Vanaf die dag wordt in de meeste huizen op Sicilië hard gewerkt om de kerstbomen en kerststallen op te zetten.  Langzaamaan zie je elke stad en dorp omgetoverd worden tot de mooiste en sprookjesachtige omgeving. Pleinen worden rijkelijk versierd, mooie kerstbomen worden opgetuigd en je ziet overal marktkraampjes verschijnen. Nu begint het kerstgevoel echt tot leven te komen. Mede door de overheerlijke geroosterde kastanjes die worden verkocht, de vreugdevuren en natuurlijk de Sicilianen die massaal op deze gezellige markten elkaar ontmoeten.

Ook zie en hoor je vaak een muzikant spelen op een traditionele Siciliaanse zampogna. Dit instrument kan je het beste vergelijken met de Schotse doedelzak en werd van vroeger uit vooral bespeeld in bergachtige gebieden waar de geiten en schapen gehoed werden. Je ziet en hoort in onderstaand filmpje, hoe de zampogna klinkt. Wist je dat het beroemdste Italiaanse kerstlied “Tu scendi dalle stelle”  is afgeleid van de traditionele zampogna muziek.

Het is ondoenlijk om álle kerstactiviteiten op Sicilië in één blog te beschrijven, vandaar 5 x Kerst op Sicilië. Zet een kop warme chocolademelk, installeer je in de zetel en dompel je onder in de Siciliaanse kerstsfeer. Veel plezier met lezen!

Kerstavondmis in de kathedraal van Palermo

De kathedraal van Palermo, met zijn combinatie van Normandische en Romaanse bouwstijlen, is een van de meest bezochte en beroemde gebouwen van de stad. Elk jaar op 24 december opent de kathedraal  haar deuren voor de kerstavondmis. Deze avondmis is een van de meest populaire missen van het jaar, aangezien er in de Siciliaanse hoofdstad een groot aantal katholieke gelovigen wonen. Wil je deze bijzondere mis een keer meemaken, dat kan. Houdt er rekening mee dat het er altijd bijzonder druk is. De deuren van de kathedraal blijven tijdens de mis open, zodat je alles ook buiten de kathedraal kan volgen mocht je binnen geen plek hebben kunnen bemachtigen. De kerstavondmis in Palermo is meestal iets korter dan de andere traditionele diensten. Aangezien de kans groot is dat je moet staan, is dat in dit geval misschien zo erg nog niet.

Christmas Town in Catania

Vooral voor de liefhebbers van kerstelfen, rendieren, kermis en de Kerstman, staat er elk jaar midden in Catania een tijdelijk kerst-pretpark. Een themapark met een ijsbaan, kermisattracties in kerstthema, shows met kerstmuziek en kraampjes met de lekkerste kerstversnaperingen om van te genieten. Natuurlijk mag een bezoek aan Babbo Natale, de kerstman, ook niet ontbreken. Als je gek bent op pretparken is dit genieten.                                                                       Dompel je onder in deze kerstsfeer en maak de fijnste herinneringen.

Levende kerststal van Custonaci

Op heel Sicilië vind je ze, kerststallen in alle maten en vormen. De levende kerststal van Custonaci is een verhaal apart en is dan ook bekend en geliefd  op heel Sicilië. Niet zo gek vind ik, want wat is dit mooi. Al meer dan 30 jaar zijn de kleine landelijke huizen en stallen, die zijn gebouwd tussen de 19de en de 20ste eeuw door een familie van herders, de plaats om de geboorte van kindje Jezus her te beleven.  Dit alles speelt zich af in de buurt van de rotswanden van enkele natuurlijke grotten in Borgo Scurati. Tachtig deelnemers van wie vele echte ambachtslieden uit de omgeving, spelen een rol in het kerstverhaal. Het is geen toeval dat de levende kerststal van Custonaci wordt beschouwd als het grootste evenement voor het verbeteren van Siciliaanse ambachten en populaire tradities. Sinds 2006 maakt het deel uit van het immaterieel erfgoed van de Siciliaanse regio. Tijdens de kerstdagen en de dagen rond oud en nieuw is het een groot spektakel.

Een kerstboom van cannoli in Piana degli Albanesi

Het Cannolo Festival van Piana degli Albanesi, dat ligt in de provincie Palermo, is een groot culinair feest dat de traditie van een van de lekkerste en bekendste desserts van het eiland viert.

Het hart van dit evenement is de kerstboom, gemaakt van honderden cannoli. Dit is het werk van de passievolle banketbakkers van de stad.  Het verlichten van die heerlijke “Cannoliboom” is een groots moment. Dit gebeurt op het Piazza Vittorio Emanuele. Maar zoals het een goed Siciliaans festival betaamt kan je niet alleen van een cannolo genieten. Ook zijn er tal van andere heerlijke lokale Siciliaanse delicatessen  om van te genieten. Van zoet tot hartig, elke hoek van het dorp heeft de lekkerste lokale delicatessen om te ontdekken.

Kerststallen van keramiek en de kerstmarkt van Caltagirone

Caltagirone één van de steden van het kleurrijke Siciliaanse keramiek . Maar wist je dat  buiten alle keramiek schalen, borden, kopjes en Teste di Moro er ook de mooiste keramiek beelden voor de kerststal worden gemaakt? Van groot tot klein, van modern- tot aan de traditionele stijl. Je kunt het je zo gek niet bedenken, of het wordt er gemaakt door de keramiek kunstenaars van Caltagirone.

Veel van deze kerststallen zijn rond de feestdagen te bewonderen. Dat kan je gelijk combineren met een bezoek aan de gezellige en sfeervolle kerstmarkt van Caltagirone. De hele maand december en een deel van januari is ook het kerststal museum te bezoeken. Hier kun je veel prachtige en verschillende oude en nieuwe  kerststallen bewonderen. Deze komen niet alleen van Sicilië maar ook uit andere delen van Italië.

Buiten deze 5 tips om is er, zoals ik eerder al benoemde, zoveel meer te bezoeken rondom de feestdagen op Sicilië. In elke plaats met meer dan 50 bewoners vindt je wel een gezellig versierde kerstmarkt(je) natuurlijk met de lekkerste plaatselijke lekkernijen. Doordat er in de  periode rondom de feestdagen een stuk minder toeristen op Sicilië zijn , ervaar je op deze manier het vieren van deze feestdagen op de traditionele Siciliaanse wijze. Van het vieren van advent tot aan drie Koningen en alles er tussenin.

 Buon Natale!

Ben je op zoek naar een uniek kerstgeschenk, een heerlijke handgemaakte Panettone of kerstpakketten om uit te delen binnen jouw bedrijf? Dan zit je hier bij Il Mandorlo helemaal goed! Wij verzorgen kerstpakketten op maat in verschillende prijsklassen. Heb je een vraag over de kerstpakketten en/of Panettoni, neem dan gerust vrijblijvend contact met ons op.

Het bericht 5x Kerst op Sicilië verscheen eerst op Il Mandorlo.