Tot op de dag van vandaag wordt de Heilige Rosalia vooral gevierd in Palermo maar ook in andere Siciliaanse steden en niet alleen op de dag van haar dood. die plaatsvond op 4 september 1170 in de grot van Monte Pellegrino, waar de heilige in eenzaamheid leefde als kluizenaar.

Santa Rosalia, beschermheilige van Palermo, wordt gevierd op 4 september.

De bevolking van Palermo viert de heilige Rosalia, liefkozend Santuzza genoemd, met een speciaal feest: u fistinu (het feest), dat plaatsvindt elk jaar van 11 tot 15 juli en dan het einde van de pestepidemie van 1625 viert dankzij het werk van de heilige.

Wie was de, op Sicilië zo geliefde, Santa Rosalia?

Rosalia was een jonge vrouw die leefde op Sicilië in de twaalfde eeuw. Sicilië werd toen gedomineerd door de Altavillas, een van de belangrijkste families van Normandische afkomst.

Zij werd geboren in 1130 en stierf jong, in 1166. Haar geboorte en korte bestaan hebben een legendarisch tintje.

Rosalia de Sinibaldi werd geboren in een van de belangrijkste families van haar tijd. Haar vader was graaf Sinibaldi, heer van Quisquina, een afstammeling van Karel de Grote. Haar moeder, Maria Guiscardi, was verbonden aan het Normandische hof van Roger II.

Rosalia bracht haar kinder- en tienertijd door aan dit hof en werd een van de bruidsmeisjes van koningin Sibilla.

Volgens de legende verscheen er voor de geboorte van Rosalia een mysterieuze figuur aan de eerste vrouw van Roger II van Altavilla. Dit mysterieuze figuur informeerde hen  over de geboorte van het kleine meisje en beschreef haar als “een roos zonder doornen”.

Vandaar de naam Rosalia, een combinatie van de Latijnse termen rosa e lilium, “roos” en “lelie”.

Rosalia verloofde zich met Boudewijn,een van de trouwste ridders van Roger. Op de  vooravond van het huwelijk zag Rosalia plotseling het gezicht van Jezus, in de spiegel waarin ze zichzelf bekeek. Ze knipte haar vlechten af en nadat ze haar familie op de hoogte had gebracht, verliet ze het paleis en ging naar het klooster van de Allerheiligste Verlosser in Palermo. Haar ouders en Baldwin bleven Rosalia maar bezoeken, omdat zij  zich niet konden neerleggen bij het idee haar te hebben verloren. Om deze bezoeken te ontvluchten, verhuisde Rosalia naar een grot in Santo Stefano Quisquina. In deze grot leefde ze twaalf jaar als kluizenaar.

In een andere grot, die van Monte Pellegrino, in Palermo, waar het meisje haar toevlucht had gezocht op uitnodiging van koningin Margaretha van Navarra, gleed de heilige Rosalia zachtjes uit haar slaap naar de dood.

Maar wat is de legende?

In 1624 werd Palermo geteisterd door een vreselijke epidemie, de Zwarte Dood. Giannettino Doria, bisschop van Palermo, probeerde op alle mogelijke manieren hulp en troost te brengen aan de mensen op Sicilië. Helaas leek de bisschop machteloos tegenover deze ramp. Totdat de heilige Rosalia verscheen in de grot van Monte Pellegrino.

De eerste die haar zag was Girolama La Gattuta, een borduurster uit Ciminna, een gemeente in het grootstedelijk gebied van Palermo. Girolama was ziek en had een kwaadaardige koorts. Op een dag zag de zieke vrouw een in het wit geklede non. Ze raakte haar aan en herstelde wonderbaarlijk. Die non was de heilige Rosalia. Ze vroeg de vrouw om naar de berg Pellegrino te gaan, waar inmiddels een stenen altaar aan haar was gewijd. Maar Girolama deed dit niet en werd opnieuw ziek. Uiteindelijk, op de dag van Pinksteren, ging ze met haar man, Benedetto Lo Gattuto, en twee vrienden naar de grot toe. Daar dronk ze van het heldere water dat uit de rotswanden van de grot gutste en werd op wonderbaarlijke wijze genezen. Girolama zag de heilige opnieuw, die haar de locatie van haar stoffelijke resten onthulde.

Bisschop Giannettino Doria werd ingelicht en de overblijfselen van de Heilige Rosalia, werden teruggevonden onder een grote plaat van marmer en calcareniet. De botten waren erg wit, zaten in calcareniet en verspreidden een intense bloemengeur. Ze werden naar het Aartsbisschoppelijk Paleis gebracht voor onderzoek.

Het jaar daarop, in februari 1625, verscheen de Heilige Rosalia opnieuw op de Pellegrino berg aan Vincenzo Bonello. Vincenzo stond op het punt zelfmoord te plegen, nadat hij zijn jonge vrouw had zien sterven aan de pest. De Heilige Rosalia stopte hem van het beroven van zijn eigen leven. Zij vertelde hem dat de pest zou eindigen als haar lichaam in een plechtige processie door de stad Palermo werd gedragen, terwijl “Te Deum Laudamus” werd gezongen. Vincenzo vertelde zijn biechtvader over deze verschijning, werd ziek door de pest en stierf.

Op 9 juni 1625 vond de door de Heilige Rosalia gevraagde processie plaats. Geleid door de aartsbisschop van Palermo, Giannettino Doria, en gevolgd door alle geestelijken en politieke figuren van de stad. De relikwieën van de Heilige Rosalia werden naar buiten geleid op de tonen van het “Te Deum Laudamus”.

De epidemie stopte en de mensen begonnen te herstellen. De Heilige Rosalie kan daarom met recht worden beschouwd als een van de Heiligen die wordt aangeroepen bij epidemieën en ziekten.

Juist om de doortocht van de relikwieën van de Heilige Rosalia door Palermo en het daaropvolgende einde van de pest te herdenken, wordt elk jaar van 11 tot 15 juli het zogenaamde feest van de Heilige Rosalia gevierd.

Aanvankelijk was dit een grote processie met verschillende praalwagens van de verschillende broederschappen van de burgers. Tot op de dag van vandaag leeft de traditie van de broederschappen voort tijdens het feest. Tweeënzestig leden van de Pia Congregazione di Maria SS. Annunziata, van de categorie bouwvakkers – later vervangen door de metselaars – vervoerden een grote zilveren urn met de heilige relikwieën van Sint Rosalia, gemaakt in 1631 door goudsmeden uit Palermo met 412 kilo puur zilver.

In 1686 werden de kleinere triomfwagens vervangen door één grote triomfwagen. Het werd meerdere keren verbouwd en verrijkt met schilderachtige details door veel beroemde architecten uit Palermo. In 1701 gaf Paolo Amato het de vorm van een schip, die het vandaag de dag nog steeds heeft. In 1924 werd een vaste praalwagen met een 25 meter hoge centrale toren gebouwd om de 300e verjaardag van de ontdekking van de overblijfselen van de Santuzza te vieren. Bijna elk jaar wordt er een nieuwe praalwagen gebouwd. Op de praalwagen staat het beeld van de heilige versierd met rozen, dat ook elk jaar wordt vernieuwd. Een historische processie in 17e-eeuwse klederdracht begeleidt de stoet.

Op de avond van 14 juli vertrekt de grote processie vanaf de kathedraal en loopt langs de oudste straat van Palermo (nu Via Vittorio Emanuele), tot aan de zee. De route, die ook door Porta Felice loopt, is bedoeld om de overgang van de dood (de pest) naar het leven (de zee, verlicht door vuurwerk) te symboliseren.

Muziek, zang en suggestieve choreografie begeleiden de triomfantelijke praalwagen. De burgemeester legt een bloemenkrans aan de voeten van het standbeeld van Santa Rosalia op het achthoekige Piazza Quattro Canti, op de kruising van de twee belangrijkste wegen van Palermo: de Via Maqueda en de Cassaro. De processie gaat dan verder naar de jachthaven voor het grote vuurwerk.

Tijdens dit feest worden ook een aantal traditionele gerechten uit Palermo gegeten zoals: pasta met sardines (pasta chî sardi), babbaluci (gekookte slakken met knoflook en peterselie), sfincione (‘u sfinciuni), gekookte octopus (‘u purpu), calia e simenza (‘u scacciu), boulli maïs op de kolf (pullanca) en watermeloen (‘u muluni).

Nu nog steeds kan je Santa Rosalia overal tegenkomen  als je door Palermo loopt. Op veel muurschilderingen komt Rosalia je tegemoet. En de praalwagen staan ook na het feest bij de kathedraal.

Wil je nog dichter bij Santa Rosalia komen bezoek dan de Monte Pellegrino. Dit is een prachtige berg die hoog boven de stad Palermo uitsteekt aan de noordkust van Sicilië. Het is een van de meest iconische plekken van de stad en biedt een panoramisch uitzicht over de Middellandse Zee en de omliggende heuvels.

De berg is ook bekend vanwege zijn religieuze betekenis. Volgens de legende leefde hier in de 17e eeuw de heilige Rosalia. Ze zou zich hier hebben teruggetrokken om te bidden en te vasten, en uiteindelijk stierf ze op de berg in 1170. Haar lichaam werd later ontdekt en geëerd door de lokale bevolking, en er werd een heiligdom ter ere van haar gebouwd.

Het heiligdom, dat haar relieken herbergt, is sindsdien een belangrijk pelgrimsoord geworden. Elk jaar op 4 september trekken talloze gelovigen de berg op tijdens de Festa di Santa Rosalia om haar te eren. Geniet mee met het feest zoals het in 2026 gevierd is. Met toneel, muziek, projecties, processie en vuurwerk.

Het bericht Santa Rosalia, beschermheilige van Palermo verscheen eerst op Il Mandorlo.

Als je ooit op Sicilië bent geweest is het vast opgevallen dat de platte pet daar is ingeburgerd. Zowel als zonbescherming op het platteland en als mode-item in de steden. Als souvenir gaat het hoofddeksel ook vaak mee in de koffer als aandenken aan een mooie vakantie op Sicilië.

Aangezien ik geen weelderige bos krullen meer heb, gebruik ik ze heel vaak. De zomerse variant vaak op de markten en op vakantie als bescherming tegen de zon. En natuurlijk in de winter, een wollen variant die mijn hoofd lekker warm houdt. Maar wat is de oorsprong eigenlijk van deze Siciliaanse- en mijn geliefde coppola? Je leest er alles over in onderstaande blog.

Terug naar de oorsprong

De platte pet, ook wel bekend als flat cap, ontstond oorspronkelijk in Engeland en Ierland en gaat terug tot de 14^de eeuw.

In de 16e en 17e eeuw werd het dragen van wollen hoeden in Engeland zelfs verplicht voor mannen die niet van adel waren. Dit werd gedaan om zo wolindustrie te stimuleren.

In de 19e en 20e eeuw werd de platte pet in Engeland en Ierland vooral gedragen door arbeiders, landbouwers en de lagere klasse.

Ook door de hogere klasse werd de flat cap gedragen, bijvoorbeeld tijdens jachtactiviteiten op hun landgoederen. De pet evolueerde in diverse stijlen, waaronder de klassieke flat cap en de 8-piece newsboy cap. De laatste herken je misschien wel van de nu zo populaire Netflix serie over “the Peaky Blinders”

Hoe kwam deze coppola, zoals genoemd op Sicilië, daar terecht?

Volgens verschillende verhalen, ontstaat de traditie van het dragen van petten op Sicilië rond het einde van de 19e eeuw en de eerste helft van de 20e eeuw. Dat is de periode dat een aantal Engelse families zich vestigden op Sicilië. Zij waren op zoek naar goede investeringen, bijvoorbeeld door te handelen in Marsala. De Engelsen droegen hun eigen kostuums inclusief de platte pet. Dit werd door de Sicilianen overgenomen. Hiervoor droegen de Sicilianen vaak doeken als hoofdbekleding tegen de zon.

De oorsprong van de naam coppola is waarschijnlijk een Siciliaanse aanpassing (còppula) van het Latijnse woord caput. In de loop van de tijd werd het woord coppola ook door de rest van Italië overgenomen.

De coppola op Sicilië

Het gebruik van wol, katoen en later linnen zorgde ervoor dat de pet zich aanpaste aan het warme klimaat van Sicilië

In Sicilië werd de platte pet een praktisch en stijlvol accessoire.  Wist je dat je aan de kleuren van de coppola toen kon zien wat men deed voor beroep?  Vaak werd de coppola gedragen door boeren (zwart) , vissers (blauw) en mannen in de steden (wit).

Net als andere klassieke Europese modesymbolen, werd ook de Siciliaanse coppola  niet alleen functioneel maar ook een teken van status of lokale traditie. Door het gebruik van de meerdere en/of beschikbare materialen kon het ook aangepast worden op de verschillende soorten klimaat.  

Kortom, de introductie van de platte pet in Sicilië is het resultaat van culturele uitwisseling en migratie vanuit Noordwest-Europa. Waarbij een typisch Brits hoofddeksel werd geïntegreerd als bescherming tegen de zon en in de lokale Siciliaanse kledingstijl

De coppola, van een Engelse- naar een échte Siciliaanse traditie. Die zolang de zon schijnt daar zeker niet zal verdwijnen.

Het bericht De Siciliaanse coppola verscheen eerst op Il Mandorlo.

Op veel plaatsen op Sicilië wordt flink carnaval gevierd. In Sciacca vieren ze het grootste carnaval van Sicilië. Een prachtig en kleurrijk feest waar elk jaar ruim 200.000 mensen op af komen.

In Acireale, een kuststad in het noordoosten van de stad Catania aan de voet van de Etna, wordt het oudste carnaval van Sicilië gevierd en één van de mooiste van heel Italië. Ik vertel je meer over het carnaval van Acireale in onderstaande blog.

Geschiedenis

Carnaval in Acireale staat bekend als één van de mooiste en meest authentieke carnaval vieringen van Sicilië. Tijdens de carnavalsperiode paraderen praalwagens, gemaskerde carnavalsgroepen en veel bands door het centrum van de stad.

Tijdens deze periode vindt je door de hele stad ook van aller feestelijke activiteiten. Van concerten tot tentoonstellingen, er is genoeg te doen en te beleven. Je kunt ook een bezoek aan het carnavalsmuseum van Acireale, deze is overigens het hele jaar geopend.

Het oudste document, wat betrekking heeft tot het carnaval van Acireale. dateert uit 1594. Het is een betaalverzoek van de kapucijnen voor de “carnilivari-feesten”.

Rond 1600 was het in Acireale de gewoonte om tijdens carnaval sinaasappels en citroenen te gooien. Ondanks dat de menigte daar enthousiast aan deelnam, vaardigde het Hof in 1612 een officieel verbod hierop uit.  

Langzaam begon het carnaval zich te ontwikkelen. Het begon zich te richten op satire, grappen en het maken en dragen van maskers. Met het dragen van maskers, die in 1667 verschenen, werden vaak de edelen en geestelijken bespot.

De aardbeving van 1693

Vanaf 1693, na de verschrikkelijke aardbeving die Oost-Sicilië verwoestte, werden de carnavalsvieringen veertig jaar opgeschort.

Na het einde van de veertig jaar stilte rondom carnaval, verschenen ook andere kenmerkende maskers.  Het Manti-masker, dat versierd was met veel franjes, werd gedragen door figuren gekleed in lange zwarte mantels. Zo verborgen zij hun identiteit. Het dragen van deze maskers verspreidde zich over heel Sicilië.  Dit is nu al meer dan een eeuw geleden verboden, aangezien het Manti-masker door criminelen werd gedragen tijdens het plegen van misdaden gedurende de carnavalsperiode.

Het vormen van het kenmerkende carnaval van Acireale

In de negentiende eeuw krijgt het carnaval van Acireale zijn kenmerkende identiteit, die het tot op de dag van vandaag uniek maakt. De edelen begonnen ook deel te nemen aan de parades met hun versierde koetsen, landaus, waarbij zij gekleurde gesuikerde amandelen het publiek in gooiden, oftewel de confetti! Zo worden de gekleurde gesuikerde amandelen nog steeds genoemd in Italië. Alleen wordt hier tegenwoordig niet meer mee gegooid, maar vooral cadeau gedaan bij huwelijken, doopceremonies en andere feestelijkheden. De amandelen hebben plaatsgemaakt voor gekleurd papier, wat wij nog steeds confetti noemen maar in Italië coriandoli wordt genoemd. Van de coriandoli, wordt tijdens het carnaval op Sicilië, ruim gebruik gemaakt.                                                                    

In 1880 begonnen de ambachtslieden van Acireale de eerste praalwagens te maken van papier-maché. Deze wagens werden door ossen getrokken. Tot op heden heeft Acireale de traditie van het maken van praalwagens voortgezet. Er wordt zelfs gebruik gemaakt van meerdere bouwplaatsen, waar enthousiaste bouwers de wagens steeds beter en mooier afwerken.

Het carnaval van Acireale komt terug na WOII

Na de Tweede Wereldoorlog keert het carnaval in 1948 weer terug in Acireale. Georganiseerd door de Azienda di Cura, verpleegpost, die het feest terug in de straten van Acireale brengt.

Het programma bestaat onder andere uit een wedstrijd met universiteitsstudenten, die op 13 ezels door de stad racen. Ook verschijnen dan de carnavalsparades met prachtige praalwagens weer én zijn er ook voor het eerst bloemenpraalwagens te zien. Die laatst genoemde vielen zo in de smaak bij de toeschouwers, dat je die tot op de dag van vandaag kunt bewonderen tijdens de parades.

Vanaf de jaren 70 wordt “het mooiste carnaval van Sicilië”  steeds imposanter, verfijnder, grootser, kleurrijker en is altijd tot in de puntjes verzorgt.

Het bouwen van de praalwagens

De echte hoofdrolspelers van het carnaval zijn de groteske en kleurrijke praalwagens. Het resultaat van het ongelooflijk harde werk van de papier-maché meesters, die zich elk jaar inzetten voor het creëren van deze kunstwerken. De vaardigheden van deze meesters worden wereldwijd erkend. De bouwplaatsen bevinden zich in de Citadel van carnaval, ten noorden van Acireale.

Naast praalwagens van papier-maché kun je tijdens de parades in Acireale ook genieten van de mooiste bloemenpraalwagens. Bewegende sculpturen gemaakt van honderdduizenden bloemen en prachtige verlichting, maken dat je als toeschouwer ademloos staat te kijken.

Het carnaval van Acireale is een verhaal dat zich in de loop der tijd vernieuwd. Een viering van kunst, satire en creativiteit die deze barokke stad transformeert tot een openluchtpodium.

Sinds 2005 is het carnaval veel partnerschappen aangegaan met andere carnavals verenigingen uit heel Italië. Hierdoor is de uitstraling steeds internationaler geworden.

Wil je na het lezen van deze blog de carnavalsparades in Acireale bijwonen? Dat kan, het is dan wel noodzakelijk om een dagkaartje te kopen. Hiermee kan je volledig genieten van de show die het carnaval aanbiedt.

Natuurlijk kan je ook meegenieten, thuis vanuit de zetel. Veel plezier tijdens de parade in onderstaande video!

Het bericht Het oudste én mooiste Carnaval op Sicilië! verscheen eerst op Il Mandorlo.

De Siciliaanse Pignolata,ook wel Pignocatta genoemd, wordt gegeten tijdens de kerst of met carnaval. Het is een van de oudste traditionele desserts, die vandaag de dag op Sicilië wordt gegeten. Waarschijnlijk ooit ontstaan toen de Arabieren heersten op het eiland. Er werd tijdens die periode veel gebruik gemaakt van citrusvruchten, suiker en honing. Het gebruik hiervan verspreidde zich al snel over het hele eiland.

Pignolata werd vroeger ook wel “nougat van de armen genoemd” aangezien de vorm van de pignolata doet denken aan amandelnougat. Maar dan van ingrediënten die meer eenvoudiger en toereikend zijn voor ieders portemonnee.

Het zijn gefrituurde knapperige bolletjes deeg die zijn geglazuurd met honing en versierd met gekleurde sprinkles. Je kunt ze het beste vergelijken met de Napolitaanse struffoli. De pignolata vindt je over heel Sicilië. Iedere regio heeft z’n eigen variant. In de omgeving van Messina bijvoorbeeld, worden ze graag gegeten geglazuurd met chocolade of citroen.

Wat heb je nodig?

• 300 gram durum tarwebloem
• 200 gram bloem type “00”
• 4 eetlepels suiker
• 4 eieren –
• 20 ml Marsala
• 300 gram honing
• 30 gram boter
• 500 ml zaadolie
• zeste van 1 citroen, let op alleen de gele schil niet het witte gedeelte
• gekleurde sprinkles

Aan de slag!

Doe de eieren in een kom en meng de twee soorten gezeefde meel erdoor. Begin voorzichtig zodat de eieren de bloem goed kunnen opnemen. Blijkt het deeg nog iets te nat na de 500 gram bloem, doe er dan nog wat bij totdat al het ei goed is opgenomen.

Voeg de Marsala en dan daarna de boter toe. Kneed het deeg goed door totdat je een glad en homogeen deeg hebt. Maar pas op dat je het niet teveel doorkneed.

Rol dan “slangetjes” deeg van tussen de 1 en maximaal 2 cm dik. En snij ze dan in kleine stukjes

Mocht je er zin in hebben, maak de stukjes dan tot balletjes door ze tussen je handen te rollen.

Doe de zaadolie in een grote pan en laat het op temperatuur komen. Heb je geen thermometer (laat de olie op max. 175 graden komen) dan kan je de temperatuur van de olie ook checken met een houten lepel. Steek je een stuk van de houten lepel in de olie en er vormen zich bubbeltjes rondom de lepel, dan is de olie op temperatuur. Vormen zich nog geen bubbeltjes, moet je nog even geduld hebben.

Doe dan beetje bij beetje de balletjes in de olie, niet allemaal te gelijk dus. Bak ze in ongeveer 2 á 3 minuten goudbruin.

Haal de balletjes met een schuimspaan uit de olie en laat ze goed uitlekken op een plaat bedekt met bakpapier.

Zet ondertussen de honing op met daarin de citroenzeste. Laat de honing rustig opwarmen tot ongeveer 135 graden. Houdt goed in de gaten en kijk uit dat de honing niet te hard gaat. Het gaat er maar om dat de honing goed vloeibaar wordt.

Doe dan de balletjes in een grote kom en giet alle honing erover. Schep ze vlug om zodat alles goed doordrenkt is met de honing.

Mocht je de honing hebben opgewarmd in een grotere pan, dan kan je de balletjes daar natuurlijk ook in doen en goed omscheppen.

Maak nu voorzichtig, let op hot en sticky, hoopjes van de pignolata op bordjes, of in een papieren muffinvorm om ze te serveren. Wij deden het op een groot bord, zette ze midden op tafel zodat iedereen ervan kon mee-eten. Traditioneel wordt de pignolata in hoopjes geserveerd op een citroenblad.

Om het plaatje helemaal compleet te maken, strooi je als laatste wat van de gekleurde sprinkles over de pignolata.

Wat nu nog rest is je feestneus op te zetten en lekker genieten van je eigen gemaakt Pignolata Siciliana!

Buon Appetito!

Tips:

• gebruik eens de zeste van een sinaasappel i.p.v. een citroen.
• Je bewaard de pignolata goed afgedekt met folie maximaal 2 dagen.

Het bericht Recept voor Pignolata Siciliana al miele. verscheen eerst op Il Mandorlo.

De kleine ringvormige pastasoort aneletti wordt vooral op Sicilië gegeten. Hij is heel stevig en kan bijna niet worden zachtgekookt, en dat is voor dit recept heel belangrijk.

De aneletti wordt eerst gekookt en dan gebakken rondom een vulling van ragù, kaas, ham en aubergine. Op deze twee manieren van garen, moet de aneletti nog genoeg bite overhouden. Deze timballo is echt een feestelijk gerecht, voor een grote tafel vol vrienden en familie, al sjouwen Palermitanan hem ook wel mee naar picknick en het strand (nog in de vorm), waar hij na een duik in de zee kan worden opgepeuzeld.

Wat heb je nodig voor 10 personen:

• 1 middelgrote ui, gesnipperd
• 1 wortel, in kleine blokjes
• 1 stengel bleekselderij, in kleine blokjes
• 4 el olijfolie
• 225 gr. gehakt, liefst een mix van varkens-, runder- of kalfsgehakt
• 1 el estratto (zongedroogd tomatenconcentraat) of een tomatenpuree van goede kwaliteit
• 120 ml witte wijn
• 1,5 ltr tomatensaus van goede kwaliteit zelfgemaakt of kant-en-klaar
• 150 gr diepvries doperwten
• 1 grote aubergine, geschild en overdwars in plakken van 6 mm gesneden
• 900 gr aneletti (ringvormige pasta)
• 30 gr Parmezaanse kaas, geraspt
• 80 gr gedroogde broodkruim
• 140 gr italiaanse gekookte ham, in dunne plakjes
• 100 gr caciocavallo, provolone of mozzarella met een laag vochtgehalte, in dunne plakjes
• Fijn zeezout en versgemalen zwarte peper
• Plantaardige olie, voor het frituren
• Boter, om in te vetten

Aan de slag:

Bak de ui, wortel en bleekselderij in een grote diepe koekepan circa 5 minuten in de olijfolie op halfhoog tot hoog vuur tot ze zacht zijn. Voeg het gehakt toe en bak het circa 5 minuten tot het bruin is; roer af en toe door.

Meng de estratto door de wijn in een kommetje, voeg dit mengsel aan het gehakt toe en verhit tot bijna al het vocht is verdampt. Voet 1 liter van de tomatensaus toe en de doperwten toe. Breng aan de kook, draai het vuur laag en laat het circa 45 minuten zonder deksel pruttelen tot de ragù is ingedikt; roer af en toe door. Neem de pan van het vuur en voeg zout en peper toe. Zet de ragù opzij.

Schenk intussen een laag van minstens 5 centimeter plantaardige olie in een brede pan met zware bodem en verhit op halfhoog vuur tot de olie heet genoeg is om te frituren. Bekleed een bakplaat met keukenpapier.

Frituur  de aubergineplakken in porties tot ze aan beide kanten goudbruin zijn, circa 4 minuten per portie. Laat ze uitlekken op het keukenpapier en zet opzij.

Breng een grote pan gezouten water aan de kook. Voeg de pasta toe en kook net al dente (hij gaart verder in de oven). Laat de pasta goed uitlekken en schep terug in de pan. Roer de Parmezaanse kaas en de resterende 500 ml tomatensaus erdoor.

Verwarm de oven voor op 180 °C. Vet een ronde taartvorm van 30 cm in met boter en bestrooi met broodkruimels; tik het teveel eruit en bewaar dat om er straks over te strooien.

Bekleed de bodem en wand van de vorm met een laag van de pasta van 2,5 cm (bewaar de rest voor de bovenkant). Schik de aubergineplakken gelijkmatig over de pastabodem en maak daarna een laag gekookte ham. Schep de ragù opp de ham en leg er een laag kaas op; zorg wel dat er genoeg ruimte over is om nog een dikke laag pasta te maken. Spreid  de rest van de pasta over de vulling uit tot de hele bovenkant bedekt is en strijk glad. Strooi de resterende broodkruimels erover.

Bak de timballo circa 50 minuten tot hij goudbruin is en de pasta stevig aanvoelt. Neem uit de oven en laat minstens 15 minuten rusten voor je de timballo op een groot bord lost.

Serveer warm of op kamertemperatuur.

Opmerking: De timballo kan 3 uur van tevoren worden gebakken. Restjes kunnen in de oven of de magnetron worden opgewarmd.

Dit recept komt uit het boek:

DE KEUKEN VAN SICILIË door Fabrizia Lanza, je vindt ‘m hier in onze shop!

Het bericht Recept voor Timballo di aneletti verscheen eerst op Il Mandorlo.

“Solidarieta che nutre – solidariteit die voedt”

De prachtige stad Modica, in het zuiden van Sicilië, staat niet alleen bekend om zijn weelderige barok, de bijzondere Modica chocolade maar vooral ook om de beste banketbakkers. Aan Corso Umberto I, 46, die dwars door het historisch centrum van Modica loopt, vind je een wel hele speciale pasticceria artiginale, ambachtelijke banketbakkerij. Niet alleen door de heerlijkste dolci die daar ter plekke worden gemaakt en waar je gelijk van kunt genieten aan een van de tafeltjes van deze Siciliaanse banketbakkerij. Maar vooral ook door de vrouwen die er werken, die heftige verhalen met zich meedragen.

Verhalen met veel pijn maar uiteindelijk vooral met veel waardigheid, kunde, passie én trots en dat is dan ook helemaal terecht! In deze blog vertel ik je graag over Casa Don Puglisi, een veilige plek waar vrouwen en kinderen wonen en welkom worden geheten en zo een nieuwe start in het leven kunnen maken. En vooral over La Bottega, hun uitmuntende banketbakkerij!

Wie is Don Puglisi, de naamhouder?

De naamgever van dit huis. Guiseppe “Pino” Puglisi was een katholieke priester geboren 15 september 1937. In zijn parochie, het op dat moment door de maffia zeer gewelddadige wijk Brancaccio in Palermo, wilde Don Pino kinderen en jongeren weghalen van de macht van de maffia, zodat ze met opgeheven hoofd opgroeiden. Hij stichtte daarvoor een kinderopvanghuis. Op zijn 56e verjaardag, op 15 september 1993, werd Don Puglisi voor zijn parochiekerk neergeschoten en overleed ter plekke.

Casa Don Puglisi Modica chocoladerepen IGP: Authentiek, sociaal en duurzaam

Bottega Laboratoria, in het centrum van Modica, is één van de projecten van Casa Don Puglisi. Een plek waar vakmanschap en sociale betrokkenheid samenkomen. Hier wordt het beste en lekkerste Siciliaanse gebak gemaakt en natuurlijk ook, de op traditionele manier gemaakte, Modica chocoladerepen. Dit alles met de hand en alleen van pure ingrediënten. Alle ingrediënten zijn afkomstig uit eerlijke handel en respecteren de rechten van werknemers in het zuiden van de wereld. Het water loopt je in de mond als je deze banketbakkerij binnenstapt. In deze bakkerij wordt de moeders van Casa Don Puglisi, de kunst van het bereiden van het gebak en het maken van de Modica Chocolade geleerd. Door dit vak te leren, krijgen zij een kans op een nieuwe start en kunnen zo hun leven weer opbouwen. Dit door de integratie en emancipatie van de moeders.

Het eindproduct is een rauwe chocoladereep met een onmiskenbare smaak, waarin traditie en vakmanschap samenkomen. “Onze Modica chocolade is niet zomaar een product, we willen dat het een symbool is van solidariteit en gemeenschap.”

Duurzame en eerlijke ingrediënten

Casa Don Puglisi kiest bewust voor een cacaomassa die niet alleen de smaak van hun IGP-chocolade bepaalt, maar ook bruggen slaat tussen verschillende werelden. Door steun te bieden aan het project ‘Three Mountains Cocoa’ in Ghana, wordt een netwerk van cacaocoöperaties ondersteund, dat inzet op respectvolle arbeidsomstandigheden en milieubescherming. Binnen dit netwerk is er veel aandacht voor de positie van vrouwen en het onderwijs van kinderen, waardoor de impact verder reikt dan het eindproduct.

Ook worden er de lekkerste traditionele Siciliaanse Koekjes en Modicaanse foccacia gebakken, die zeker een bezoek aan La Bottega waard zijn. En last but niet least de overheerlijke panettones. De panettones zijn uiteraard ook met de hand gemaakt van natuurlijk zuurdesem, dat zorgt voor een luchtige en zachte structuur van de panettone. Een panettone om bij te watertanden en gemaakt van alleen maar pure en natuurlijke ingrediënten. Natuurlijk met de Modica chocolade, maak ook met Siciliaanse pistachenoten, amandelen, citrusvruchten etc. Ze zijn met de hand verpakt in een mooie geschenkverpakking.

Zoals Don Puglisi zelf vaak zei: “Als ieder van ons iets doet, kunnen we veel bereiken.”

Door te kiezen voor de producten van Casa Don Puglisi, draag je bij aan het ondersteunen van het Huis van Don Puglisi. Zo komen eerlijkheid, solidariteit, zorg voor de kwetsbaren, rechtvaardigheid, waardigheid én aandacht voor het milieu samen in de Siciliaanse delicatessen van La Bottega Casa Don Puglisi.

Bewust en kritisch consumeren

Binnen La Bottega krijgen bezoekers niet alleen de kans om te genieten van alle ambachtelijke Siciliaanse delicatessen. Maar wordt je ook uitgenodigd bewust om te gaan met hun consumptiegedrag en stil te staan bij het verhaal achter elk product. Door aandacht te besteden aan herkomst, productieproces en sociale betrokkenheid, worden consumenten gestimuleerd om keuzes te maken die verder gaan dan smaak alleen. Zo draagt La Bottega bij aan een cultuur waarin transparantie en respect voor mens en traditie centraal staan.

De handel van de civiele economie staat centraal bij Casa Don Puglisi en richt zich vooral op het algemeen welzijn, gemeenschapsgroei, eerlijke handel en het beschermen van de rechten van werknemers via eerlijke prijzen voor grondstoffen.

De Rol van “Mamma Lina”

Mevrouw Lina Lemmolo, door de moeders liefkozend “Mamma Lina” genoemd vanwege haar vermogen om de kunst van het maken van chocolade en banket te combineren met warmte en geborgenheid, startte de opleiding voor banketbakkers voor de moeders van Casa Don Puglisi. Trots op de heerlijke delicatessen riep ze graag: “Onze bakkerij is een plek waar het einde goed is en het product nog beter.”

Tot op de dag van vandaag worden de producten in La Bottega in Modica gemaakt door traditie te combineren met innovaties, mede met de hulp van een voedingstechnoloog die tevens een dierbare vriend is van La Bottega.

Casa Don Puglisi

Het Don Puglisi-huis, beheerd door de Don Puglisi ETS Association, is een gemeenschap waar vrouwen en kinderen, die komen uit situaties met sociale, familiare en psychologische problemen, al meer dan 30 jaar welkom zijn. In Casa Don Puglisi krijgen zij sociaal-educatieve ondersteuning. Zo kunnen zij een nieuw leven opbouwen. Een met eigenwaarde en trots, op deze manier kunnen zij weer integreren in de samenleving. Mede door het werk in de bakkerij La Bottega.

Het Dagelijks Leven in Casa Don Puglisi

In Casa Don Puglisi staat het samen leven centraal. In het huis werken bewoners aan uiteenlopende taken: ze studeren, bereiden samen maaltijden, maken schoon en nemen deel aan gemeenschappelijke momenten. Binnen deze veilige omgeving leren zij verantwoordelijkheden te dragen. Ook ontwikkelen de moeders en kinderen, zo een sterk gevoel van erbij horen en eigenwaarde.

Naast het dagelijkse leven in het huis, spelen ook de geïndividualiseerde trajecten een belangrijke rol. Deze worden zorgvuldig begeleid door een professioneel team dat oog heeft voor de specifieke behoeften van iedere bewoner. Vrijwilligers en ondersteunende gezinnen leveren hieraan een waardevolle bijdrage.

Benieuwd naar alle heerlijke delicatessen van de banketbakkers van Casa Don Puglisi, La Bottega? Dat snappen we, daarom vind je bij ons in de webshop zowel de heerlijk luchtige ambachtelijk gemaakte panettones, als de traditionele Modica chocoladerepen, gekonfijte sinaasappelschillen, zowel met als zonder chocolade én Modica IGP chocoladecrème. Allemaal op ambachtelijke manier gemaakt, naar traditioneel recept en hand verpakt Een mooi cadeau om te geven maar ook om jezelf mee te verwennen natuurlijk!

Het bericht Casa Don Puglisi, La Bottega verscheen eerst op Il Mandorlo.

Met een glimlach tegen de maffia!

Tijdens ons laatste verblijf in Palermo bezochten we natuurlijk ook de prachtige Kathedraal. Daar bevindt zich ook de laatste rustplaats van Padre Pino Puglisi. Zijn foto kom je vaak tegen, ook in de vele andere kerken die Sicilië rijk is. Maar wie was deze glimlachende en vriendelijk uitziende priester eigenlijk? Je leest het in onderstaande blog.

Wie was Don Giuseppe “Pino” Puglisi?

Giuseppe Pino Puglisi werd geboren op 15 september 1937 in Palermo. Zijn moeder Giuseppa was naaister en zijn vader Carmelo werkte als schoenmaker. Hij groeide op in de volkswijk Brancaccio. Op 16 jarige leeftijd ging hij al naar het seminarie, waar hij in 1960 tot priester werd gewijd. Snel daarna – een jaar later – werd hij al benoemd tot assistent pastoor van de parochie Santissimo Salvatore. Dit ligt in Settecannoli, een district in het oostelijk deel Van Palermo. In 1962 werd hij rector van de kerk van San Giovanni dei Leprorosi in hetzelfde district.

In de daarop volgende jaren verdeelde hij zijn tijd tussen het weeshuis Roosevelt en de parochie van Valdesi. Hier begon Giuseppe met lesgeven en ontwikkelde hij zijn educatieve activiteiten die vooral op jongeren waren gericht.

Het jaar 1970 werd een belangrijk jaar voor Giuseppe Puglisi. Hij werd namelijk benoemd tot pastoor van Godrano. Een stad in de provincie die op dat moment werd getroffen door een vete tussen twee maffiabendes. Met zijn evangelisatiewerk wist hij uiteindelijk de twee partijen te verzoenen. Tot de zomer van 1978 bleef hij pastoor in Godrano.

Het volgende decennium keert Giuseppe terug naar Palermo waar hij verschillende functies bekleedde. Zo werd hij o.a. pro-rector van het kleinseminarie, directeur van het diocesane roepingscentrum en lid van de nationale raad. Ondanks zijn drukke agenda bleef hij wiskunde en religie doceren. Dit deed hij op verschillende instituten zowel in de stad Palermo als in de provincie.

In 1990 keert Giuseppe weer terug naar zijn geboorte district Brancaccio. Dit, omdat hij door de aartsbisschop Salvatore Pappelardo benoemd werd  tot pastoor van de kerk van San Geatano. Het district van Brancaccio werd op dat moment gecontroleerd door de gebroeders Graviano. Deze maffiabazen hadden banden met de familie van godfather Leoluca Bagarella.

Hulp voor de jongeren

Eenmaal terug in Brancaccio begon Don Pino Puglisi tegen de maffia te vechten! Hij probeerde niet zozeer de maffiosi op het rechte pad te krijgen. Maar hen juist te betrekken bij verschillende activiteiten. Hij zette zich in om veel jonge mensen van de straat te halen, die zonder zijn hulp waarschijnlijk de kant van de maffia opgezogen zouden worden.

De pastoor was zich zeer zeker bewust van het gevaar dat hij hierdoor liep. Ondanks dat richtte hij zich, tijdens zijn wekelijkse preek, regelmatig expliciet tegen de maffia. Dit deed hij ook tijdens begrafenissen die buiten op het kerkhof plaatsvonden. Hiermee haalde hij zich de woede van de gebroeders Graviano op zijn hals. Die, nadat zij Don Puglisi meerdere keren met de dood bedreigd hadden, het bevel gaven om hem te doden.

Moord op de priester

Op zijn verjaardag, 15 september 1993, reed Don Pino Puglisi ’s avonds in zijn Fiat Uno naar huis. Daar aangekomen, werd hij vermoord voor zijn huis op Piazza Anita Garibaldi 5 door een enkel geweerschot in zijn achterhoofd. Don Pino Puglisi werd slechts 56 jaar.

Later zou een van de daders verklaren dat, toen zij de priester benaderden vlak voor zij hem doodschoten, zijn laatste woorden tegen hen waren “Ik heb op jullie gewacht”

Laatste rustplaats

In eerste instantie werd Don Puglisi begraven op de begraafplaats van Sant’Orsala in de kapel van Sant’Euno. Later, in april 2013, werd zijn lichaam verplaatst naar de kathedraal van Palermo.

Wie zijn de daders?

In 1997 word Salvatore Grigoli gearresteerd in Palermo. Hij bekende in totaal 46 moorden en gaf toe de “priester van de straat” te hebben gedood. Tot dezelfde gewapende groep behoren ook: Gaspare Spatuzza, Nino Mangano, Cosima Lo Nigro en Luigi Giacalone. Zij werden allemaal veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Net zoals de aanstichters, de gebroeders Graviano. Zij werden drie jaar eerder gearresteerd.

Zalig verklaring

Op 25 mei 2013  werd Don Puglisi zalig verklaard door Paus Franciscus. De plechtigheden vonden plaats op Sicilië. Hierbij waren duizenden gelovigen aanwezig. Deze zaligverklaring werd als een sterk signaal gezien, waarin de Rooms-Katholieke Kerk de strijd tegen de maffia steunt.

Vandaag de dag

Tot op de dag van vandaag wordt Don Puglisi geëerd en wordt zijn goede werk voortgezet. Er zijn ontzettend veel plekken die naar hem zijn vernoemd. Van pleinen en straten, tot aan sociale centra, prachtige murales, opvangcentra, scholen, sportlocaties en ga zo maar door. Dit beperkt zich overigens niet alleen tot aan Palermo, maar geldt ook voor de rest van Sicilië. Sterker nog, op meerdere plekken over de wereld zijn er verschillende initiatieven die de naam van Puglisi dragen en hem zo blijven eren.

“Het is belangrijk om over de maffia te praten, vooral op scholen, om te vechten tegen de maffiamentaliteit, die in elke ideologie aanwezig is en die bereid is de menselijke waardigheid voor geld te verkopen.

We mogen het echter niet laten bij de marsen, de aanklachten, de protesten. Al deze initiatieven hebben waarde, maar als we op dit niveau stoppen, blijft het bij woorden. En woorden moeten worden bevestigd door daden.”

Don Pino Piglisi

Het huis van Don Pino Piglisi is nu als museum te bezoeken. Het bevindt zich in Palermo op de piazzetta Beato Padre Pino Puglisi 5. Klik voor meer informatie over Casa Museo del Beato Giuseppe Puglisi op onderstaande link. Op deze website vindt je veel informatie en foto´s, ook is het mogelijk een virtuele tour door het museum te volgen. Daar moet je jezelf wel even voor registreren op de site van het museum. Benvenuti nel sito – Casa-Museo del Beato Giuseppe Puglisi

Over het leven van Puglisi vindt je veel terug in de media. Wij willen je de tip geven om de film “Alla luce del sole” te kijken. Verfilmd naar het boek van Francesco Delioziosa “Don Puglisi, Het leven van de priester uit Palermo die door de maffia is vermoord.”

Delioziosa was zelf een parochiaan van Puglisi. Hij stelde zelf voor om Luca Zingaretti de rol van de priester te laten spelen. Wat Zingaretti volgens ons dan ook met verve doet. De film uit 2005, is geregisseerd door Roberto Faenza en heeft meerdere prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Hieronder een link naar de volledige film op youtube, de ondertiteling is alleen in het Italiaans beschikbaar.

Het bericht Don Pino Puglisi verscheen eerst op Il Mandorlo.

Nu ook de temperaturen in Nederland naar Siciliaanse waardes stijgen, leek het mij tijd voor een zomers recept.Fris, fruitig en natuurlijk op en top Siciliaans! Ik heb dit gemaakt naar het recept van Barbara Conti. Gelo di limone, niet moeilijk om te maken, heerlijk als toetje na de maaltijd of als welkome verfrissing tussendoor. Veel plezier met het maken van dit heerlijke Siciliaanse dessert!

Wat heb je nodig?

• 4 biologische citroenen, ik heb hier citroenen voor gebruikt die je hier in Nederland overal kunt kopen en die niet het formaat van de Siciliaanse citroen hebben.
• 50 ml. vers geperst citroensap
• 165 gram kristalsuiker
• 50 gram maïzena, op Sicilië gebruiken ze graag tarwezetmeel. In dit recept kan het worden vervangen door maïzena.
• 450 ml. water
• puddingvormpjes, de vormpjes die ik gebruik in dit recept hebben we ooit gekocht bij de Indische Toko. Je kunt hier ook puddingvormpjes van glas of keramiek voor gebruiken. Heb je dit niet, schep de pudding dan in een mooi (dessert) glaasje. Dan hoef je het later niet uit de vorm te halen en presenteer je het in het glaasje.

Aan de slag!

Was en droog de citroenen goed

Schil met een dunschiller het gele gedeelte van de citroenen af, zorg ervoor dat je het witte gedeelte laat zitten. Dit is namelijk erg bitter.

Vul dan een schaal met 450 ml water. Doe daar de citroenschillen in en laat dit een dag of een nacht weken. Leg de geschilde citroenen zolang In de koelkast, totdat je die weer nodig hebt voor het sap.

Nadat de citroenschillen geweekt zijn, filter je dit citroenwater door een zeef. Dit citroenwater ruikt net zo lekker fris als limoncello maar dan zonder alcohol natuurlijk.

Pak een pan waarin je de uiteindelijke pudding wilt gaan maken. Zet deze nog niet op het vuur. Maar doe hier als eerst de gezeefde maïzena in, gevolgd door de suiker en meng dit goed.

Pak dan de citroenen er weer bij, en pers deze uit totdat je ongeveer 50 ml citroensap hebt. Zeef ook de citroensap, voordat je het mengt met het citroenwater. Ik heb het maar gelijk gezeefd door de zeef met de citroenschillen, scheelt weer afwas toch?

Voeg dan beetje bij beetje dit vocht toe aan de maizena en het suikermengsel. Roer goed terwijl je het citroenvocht toevoegt.

Heb je dit goed gemengd, dan kan nu de pan op het vuur. Breng het mengsel voortdurend roerend, rustig aan de kook. Blijf goed roeren, dit voorkomt namelijk klontjes.

Je zal zien dat het vocht steeds dikker wordt. Zo gauw je de eerste bubbels ziet verschijnen zet je het vuur uit.

Laat de massa In de pan een beetje afkoelen.

Pak ondertussen de vormpjes erbij, en bevochtig deze met koud water.

Schep dan de puddingvormpjes vol en laat deze buiten de koelkast afkoelen. Als ze afgekoeld zijn zet dan de puddingvormpjes In de koelkast. Laat deze voor minstens twee uur In de koelkast staan, maar nog beter is een hele nacht.

Wil je de Gelo di Limone opdienen? Draai dan een puddingvormpje voorzichtig om op jouw favoriete dessertbordje. Je zult zien dat ze erg makkelijk lossen. En zo niet, schud dan het puddingvormpje even goed op en neer op het schoteltje. Denk er wel aan dat je de goede kant naar beneden hebt, anders wordt het zo’n zooitje…

Is de gelo gelost, dan kan je er eventueel nog wat gehakte pistachenootjes overheen strooien.

En nu is het een kwestie van genieten van jouw zelfgemaakte Gelo di Limone Siciliano.

Buon Appetito!

Het bericht Recept voor Gelo di Limone Siciliano verscheen eerst op Il Mandorlo.

Afgelopen oktober ontmoette ik Chiara in Palermo, tijdens mijn bezoek aan de Food&Drinks Mission 2 Sicily. Wij raakten in gesprek waarbij zij vol passie vertelde over haar bedrijf, Officine Kaggiotto. Na het proeven van de heerlijke biologische olijfolie, gecombineerd met de passie waarmee Chiara over haar producten sprak, wist ik het meteen…Deze biologische extra vergine olijfolie moet ik met jullie delen. Ik ben dan ook erg blij met de samenwerking tussen Officine Kaggiotto en Il Mandorlo! In onderstaande blog stelt Chiara zichzelf graag aan jullie voor.

Officine Kaggiotto, het begin

Het bedrijf is ontstaan uit het volhardende en onvermoeibare werk van Vito Scalia, die in 1998 een individuele boerderij oprichtte waar de eerste olijfbomen van het huidige landgoed werden geplant. Naast de ondernemersgeest waarmee het bedrijf is opgevoed, volgt het de agrarische traditie van onze grootouders, Saverio en Giuseppe, die met nederigheid en opofferingsgezindheid werkten voor het welzijn van het gezin.

De kinderen

In 2021 lanceerden de kinderen van Vito, Chiara en Claudio, het project voor de renovatie van het bedrijf, waardoor Officine Kaggiotto ontstond. Een nieuw bedrijfsconcept dat tot doel heeft een biologische olijfolie van hoge kwaliteit te produceren, dit geïnspireerd door ecologische duurzaamheid en innovatiebenaderingen.

Officina, dat in het Italiaans werkplaats betekent, hebben we als naam gekozen omdat we willen dat ons bedrijf een ruimte is voor landbouwexperimenten, waar twee Siciliaanse olijvensoorten worden geïntegreerd en een harmonie van culturen wordt opgebouwd.

Ons bedrijf is een werkplaats, omdat het door middel van technologische innovatie en mechanisatie tot doel heeft de winstgevendheid van het bedrijf te verbeteren door het werk van veldoperators te vergemakkelijken en de waarde van het eindproduct te waarborgen.

Ons bedrijf is een werkplaats omdat het gebaseerd is op een principe van voortdurende vooruitgang, dat tot doel heeft een vector van ontwikkeling te zijn voor het gebied en de gemeenschappen die intrinsiek verwant zijn.

De olijfboomgaard

Onze olijfgaard is gelegen in Piana degli Albanesi, een groen land in het hart van Sicilië, op 40 kilometer van Palermo. Het is een van de belangrijkste overblijfselen van de Grieks-Albanese koloniën, een bijzondere stad die nog steeds gelijke tred houdt met zijn oorsprong en historische pad, vermengd met de tradities van de lokale bevolking. Zo ontstond deze magische plek, een unieke combinatie van geschiedenis en traditie.

FeelAri

FeelAri is het merk van onze extra vergine biologische olijfolie. Deze naam verbindt de sterke gehechtheid met het gebied en zijn cultuur opnieuw, maar wekt tegelijkertijd een gevoel van internationale openheid op dat een kwaliteitsproduct vooruit moet kijken.

FeelAri komt van Fillë Ari, dat Arbëreshë in de lokale taal gouddraad betekent. Het is een kostbaar onderdeel dat de Siciliaanse traditionele klederdracht van de Arbëreshë-gemeenschap van Piana degli Albanesi siert. Een rijk en kostbaar kostuum, dat de families Arbereshe zorgvuldig bewaren en van generatie op generatie wordt doorgegeven. waarvan de pracht aan het licht komt in de dagen van viering die verband houden met de religieus-populaire traditie van Piana degli Albanesi.

Nieuwsgierig geworden naar deze heerlijke biologische olijfolie? Dat snap ik, je vindt alle drie de soorten olie van Feelari bij ons in de webshop, neem hier eens een kijkje.

Het bericht Officine Kaggiotto verscheen eerst op Il Mandorlo.

Misschien vraag je jezelf wel af bij het lezen van de titel van dit recept..bloemkool? Si, bloemkool it is!

Wees niet bang en ga aan de slag met dit recept, want het zal je verbazen hoe ontzettend lekker dit is. Deze heerlijke bloemkoolballetjes, zijn niet moeilijk om te maken. Of je ze nu eet als hoofdgerecht, of maakt als antipasto voor die gezellige borrel. Ze zullen hoe dan ook een succes zijn.

Dit recept is voor 6 – 8 personen en het kost zo’n half uur om het te bereiden, niet slecht toch?

Wat heb je nodig?

• 1 bloemkool
• paneermeel naar smaak, mocht je nog wat oud brood hebben kan je daar mooi paneermeel van maken
• 60 gram Parmezaanse kaas
• peterselie, naar smaak
• zout, een snufje
• 1 ei
• 1 potje Convivia Biologische Chili Peper Patè

Aan de slag!

Verwarm de oven voor op 185 graden en bekleed alvast een bakplaat met een stuk bakpapier

Maak de bloemkool schoon en snijd ze in roosjes. Blancheer de bloemkoolroosjes in ruim water, met een snuf zout. Controleer of de bloemkool gaar is, door er even met een mesje of vork in te prikken. Is de bloemkool gaar, mooi! Haal ze uit het water en laat ze afkoelen in een kom.

Als de bloemkool is afgekoeld kan je ze pureren met een vork. Hier gebruiken we ook nog wel eens de aardappelstamper, gaat ook erg goed.

Als je de boel geprakt hebt, kan het ei, de Parmezaanse kaas, het zout, peterselie en paneermeel toegevoegd worden.

Meng de ingrediënten goed door elkaar.

Kneed met je handen alles nog even door en rol daarna balletjes van het “deeg” Mocht het teveel aan je handen plakken, maak je handen voor het rollen dan even vochtig onder de kraan.

Leg de balletjes op de met bakpapier beklede bakplaat en bestrijk ze met wat olie.

Bak ze gaar en goudbruin in ongeveer 15-20 minuten.

Pak er ondertussen een gezellig schaal bij voor de balletjes en vul een mooi schaaltje met de heerlijke Siciliaanse chilipeperpaté.

Laat de balletjes afkoelen, of eet ze lauwwarm. Alvorens je ze natuurlijk even dipt in die heerlijke biologische Siciliaanse paté van chilipepers.

Laat het feest maar beginnen, Buon Appetito!

Het bericht Recept voor Polpette di cavolfiore (palline) verscheen eerst op Il Mandorlo.